Ο Βασίλειος Β' <<ο Βουλγαροκτόνος>> εγεννήθη περί τα μέσα του 10ού αιώνος -δεν είναι ακριβής η ημερομηνία γεννήσεως. Ήταν τέκνον του αυτοκράτορος Ρωμανού Β', και παππού του είχε τον γνωστόν δια τήν φιλομάθεια του Κωνσταντίνον Πορφυρογέννητον{1}, όπου ο βυζαντιλογός Οστρογόσκυ γράφει χαρακτηριστικώς: << Φιλομαθής και φανατικός βιβλιόφιλος, ακούραστος ερευνητής με έντονα ιστορικά ενδιαφέροντα και με μοναδικόν πάθος την μελέτην και την συγγραφήν, ζούσε περισσότερο στο παρελθόν παρά στο παρόν>>{2} και δια αυτό την εξουσίαν ασκούσε ο δραστήριος σύμβουλος του Ρωμανός Λακαπηνός.
Το σημαντικότερον γεγονός όπου μας αφορά εις την παρούσαν μελέτην επί της εποχής του Πορφυρογεννήτου είναι πως περί τας αρχάς του Δεκάτου αιώνος ο πάπας θα στέψει ως <<αυτοκράτορα των Ρωμαίων>> ένα βρωμερόν βουλγαρικόν βαρβαροϊδές εν ονόματι Συμεών. Έτσι, ο πάπας, διδοντας αυτόν τον τίτλον έδειχνε τα προαιώνια σχέδια του, όπου δεν ήταν άλλα από την καταστροφήν της Κωνσταντινουπόλεως -ότι ακριβώς έκανε και τω 800 με τον άλλον τον βάρβαρον τον Καρλομάγνον- δυναμώνοντας την βουλγαρικήν απειλήν.
Κωνσταντίνος Ζ' <<Ο Πορφυρογέννητος>>, παππούς τού Βουλγαροκτόνου. Ένας πνευματικός άνθρωπος.
Για μητέρα του είχε ο Βουλγαροκτόνος την δολοπλόκα και σατανική Θεοφανώ, εξαιρετικής ελληνικής ομορφιάς δε, όπου σαν άλλη νύμφη της Καλυψούς μάγεψε τον Ρωμανόν Β΄.
ΤΑ ΝΕΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ - Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ - ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΣΚΗΣ
Ο Ρωμανός Β' εδολοφονήθη δολίως τω 963 εκ της Θεοφανούς η οποία ήτο ερρωμένη του μετέπειτα αυτοκράτορος Τσιμισκή, τότε στρατιωτικού της αυτοκρατορίας. Ωστόσον, παρά τω ότι εσχδίαζαν από κοινού την κατάληψιν της εξουσίας -καθότι ο Βουλγαροκτόνος και ο αδελφός του Κωνσταντίνος Η΄ ήτο τότε ανήλικα- τους πρόλαβε ο ικανός στρατηγός, και αριστοκράτης απο την Μικρασίαν, θείος τού Τσιμισκή ο Νικηφόρος Φωκάς -όπου ως στρατηγός του Ρωμανού Β' απελευθέρωσε την Κρήτην τω 960 από τους εμίρηδες της Ισπανίας-, αναγκάζοντας την Θεοφανώ να τον υπανδρευθεί ίνα αποκτήσει περισσότερον επισημότης η κατάληψις του θρόνου -αφού όπως είπαμε η Θεοφανώ ήτο βασιλομήτωρ.
Η μικράς διαρκείας διακυβέρνησις του Νικηφόρου Φωκά (963-969) ήτο ιδιαιτέρως επιτυχής με διάφορες εκστρατείες κατά των βαρβαρικών φυλών όπου εποφθαλμιούσαν την αυτοκρατορίαν, άλλα και η εσωτερική του πολιτική ήτο καθόλα σωστή με μέτρα στηρίξεως των πτωχών. Το σημαντικότερο γεγονός όσο αναφορά την παρούσαν μελέτην είναι πως εν τω 969 ο Νικηφόρος Φωκάς εζήτησε την βοηθείαν της φυλής των Ρώς (γενναρχών των σημερινών Ρώσσων, Σκανδιναβικής καταγωγής με έδρα το Κίεβον) ίνα αντιμετωπίσουν την συνεχώς ακμάζουσαν βουλγαρικήν απειλήν -ήτο σύνηθες τακτική της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να στρέφει τον έναν βάρβαρον έναντι του άλλου. Επίσης, άλλο ένα σημαντικόν γεγονός ήτο η απελεθέρωσις της Κύπρου από τους χαλίφηδες της ανατολής. Ιδιαιτέρως δε, για τους πολέμους του κατά των διαφόρων χαλίφηδων και εμίρηδων ο Νικηφόρος Φωκάς θα πάρει το προσωνύμιον: <<λευκός θάνατος των Σαρακηνών>> .
Νικηφόρος Φωκάς <<ο λευκός θάνατος των Σαρακηνών>>, έργον του Χρήστου Γιαννοπούλου για τας εκδόσεις <<Περισκόπιον>> του θρυλικού περιοδικού <<Στρατιωτική Ιστορία>.
Δυστυχώς όμως ο ικανός αυτός αυτοκράτωρ και προστάτης των ανηλίκων βασιλοπαίδων Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η' θα δολοφονηθεί στις 11 Δεκεμβρίου τω 969 από τον Ιωάννην Τσιμισκή. Μια δολοφονία όπου εσχεδίασε και οργάνωσε η σατανική Θεοφανώ, με το ιδίον σκεπτικόν όπου εδολοφόνησε και τον Ρωμανόν Β΄, δηλαδή, να καταλάβει την εξουσίαν ο αρχομανής επιβήτορας της Τσιμισκής! Ωστόσον, θα πληρώσει και η ιδία το τίμημα των προδοσιών της με το ιδίον νόμισμα: ο Τσιμισκής αφού την εχρησιμοποίησε θα την εξορίσει μαζί με τα δυο ανήλικα βασιλόπαιδα, βάζοντας σε κίνδυνον ασφαλώς την ζωήν τους. Όμως, εδώ αξίζει να σημειώσουμε κάτι: κομμάτι της εσωτερικής πολιτικής του Νικηφόρου Φωκά ήτο η καταπολέμησις της εκκλησιαστικής και μοναστικής διαφθοράς -κάτι το όποίον ούτε και σήμερον εν έτη 2025 έχει αλλάξει, βλέπε κέντρον ''μασάζ'' εν Αγίω Όρει-, και αν κρίνουμε και από την μετέπειτα αντίδρασιν της εκκλησίας όπου ο τότε πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως θα ευλογήσει τον δολοφόνον Τσιμισκή καθόλου απίθανον το αίμα του Νικηφόρου Φωκά να ευρισκόταν και στα εκκλησιαστικά χέρια!
Εν τέλει εν τη 25η Δεκεμβρίω τω 969 ο Τσιμισκής θα αναλάβει επισήμως αυτοκρατορικά καθήκοντα και ως αντίδωρον προς την εκκλησίαν, το πρώτον του έργον θα είναι η κατάργησις των διατάξεων του Νικηφόρου Φωκά κατά του εκκλησιαστικού πλουτισμού. Ωστόσον, οφείλουμε έναντι της ιστορικής αληθείας να καταγράψουμε πως και ο Τσιμισκής υπήρξε ένας αρκετώς ικανός και δραστήριος αυτοκράτωρ. Όπως είδαμεν, τω 969 οι Ρως εκλήθησαν να εκστρατεύσουν κατά των βουλγάρων, όμως ο ματαιόδοξος φύλαρχος τους Βλαδισλαύος εγκαταστάθη παραπλησίως του υπάρχοντος Βουλγαρικού κρατιδίου, συμμαχόντας μετα των Βουλγάρων για να δημιουργηθεί εν τέλει ένα είδος Ρωσοβουλγαρικού κρατιδίου. Ο Τσιμισκής θα εκστρατεύσει αμέσως τα έτη 970-971 και θα διαλύσει αυτό το κρατίδιον, και επί τη ευκαιρεία θα καταστρέψει, και εν συνεχεία προσαρτήσει ολόκληρον το Βουλγαρικόν κράτος στην Ρωμαϊκήν επικράτειαν.
Ακολουθώντας όμως την θέλησιν της σκληράς Νεμέσεως, ο Τσιμισκής θα δολοφονηθεί εκδικητικώς τω 976 από τον πριγκιπικής καταγωγής Βασίλειον Λακαπηνόν, στενόν συνεργάτην τού Νικηφόρου Φωκά. Εν συνεχεία, ο Βασίλειος Λακαπηνός θα επαναφέρει από την εξορίαν την Θεοφανώ και τα τέκνα της, αποκαθιστώντας έτσι την νόμιμην διαδοχήν του θρόνου απο τούς απογόνος του Ρωμανού Β'. Καθότι τω 976 ο Βουλγαροκτόνος ήτο ενήλιξ πλέον θα χρισθεί αυτοκράτωρ με συν-αυτοκράτορα τον αδελφόν του Κωνσταντίνον Η' -μιας προσωπικότητας μετριοπαθούς όπου ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για τα κρατικά ζητήματα, παραχωρώντας <<ντε φάκτο>> την εξουσίαν στον αδελφόν του και στον Βασίλειον Λακαπηνόν.
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΥ - ΕΜΦΥΛΙΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ - Η ΕΞΕΓΕΡΣΙΣ ΤΟΥ ΒΑΡΔΑ ΣΚΛΗΡΟΥ - Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΛΑΚΑΠΗΝΟΥ
Tα πρώτα έτη της βασιλείας τού Βουλγαροκτόνου ήταν εντόνως δύσκολα. Ο νεαρός Βουλγαροκτόνος είχε να αντιμετωπίσει τον φιλόδοξον Βασίλειον Λακαπηνόν όπου συνεχώς τον παραγκώνιζε -λογικώς, αφού άλλωσθε εις αυτόν όφειλε το γεγονός πως πείρε πίσω τον θρόνον του. Αλλά και όχι μόνον. Τω 976 εξεγέρθη ακόμη ένος αριστοκράτης της στρατιωτικής αριστοκρατίας της Μικράς Ασίας ο Βάρδας Σκληρός. Ο Σκληρός αυτοανακηρύχθη αυτοκράτωρ υποστηριζόμενος από αρμενικούς πληθυσμούς και συμμαχώντας με εμίρηδες της Ανατολής. Το ετερόκλιτο αυτό πλήθος στασιαστών θα βαδίσει κατά της Κωνσταντινουπόλεως όπου θα ηττηθεί τω 978 εις την Μάχην της Νικαίας εκ του Μανουήλ Ερωτικού Κομνηνού. Ωστόσον οι στασιασταί δεν θα τα εγκαταλείψουν συμμαχώντας επιπροσθέτως μετά του Αρμενίου φυλάρχου Δαϋίδ Γ'. Τότε, ο Βασίλειος Λακαπηνός θα επαναφέρει από την εξορίαν τον ανηψιόν τού Νικηφόρου Φωκά Βάρδα Φωκά -πρώην στασιαστού έναντι του Τσιμισκή- ίνα αντιμετωπίσει τον Σκληρόν (όπως και έγινε τω 979 εις την Μάχην των Βασιλικών Θερμών) όπου ύστερα από μονομαχία μεταξύ Σκληρού και Βάρδα Φωκά ο πρώτος θα ηττηθεί, διαφεύγοντας και ζητώντας άσυλον από τον χαλίφην της Βαγδάτης.
Τω 985, ο Βασίλειος Λεκαπηνός (όπου έχει πλεόν χρέη πρωθυπουργού) σκέφθηκε πως ήτο ευκαιρεία ένεκα της αναταραχής των εμφυλίων πολέμων να κατακτήσει την εξουσίαν. Έτσι προσεταιρίσθη τον Βάρδα Φωκά και τον έπεισε να στασιάσουν κατά του Βουλγαροκτόνου -ενδεχομένως και αυτός να ήταν ο σκοπός της επιστροφής τού Βάρδα Φωκά εκ της εξορίας, να χρησιμοποιηθεί ως όπλον κατά τού νομίμου αυτοκράτορος με άλλοθι τον κινδυνον του στασιαστού Σκληρού. Ευτυχώς όμως οι συνωμόται θα αποκαλυφθούν. Ο Βάρδας Φωκάς θα διαφύγει εγκαίρως αποφεύγοντας την σύλληψιν όμως ο Βασίλειος Λακαπηνός δεν θα σταθεί τόσο τυχαιρός και θα συλληφθεί για να εξορισθεί αφού πρωτίστως δημευθεί η περιουσία του.
ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ Α' ΦΑΣΙΣ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΗΤΤΑ ΕΝΕΚΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΝΤΟΣΤΕΦΑΝΟΥ (971-986)
Απο τω 971 στην Δυτικήν Βουλγαρίαν αρχίζει να αναπτύσσεται ένα νέο κρατίδιον με αρχηγούς τους τέσσερις Βουλγάρους φυλάρχους Δαϋίδ, Μωϋσή, Ααρών και Σαμουήλ -όλων παραδόξως, τα ονόματα εβραϊκα! Εκμεταλλευόμενοι τας εσωτερικάς έριδας των εμφυλίων πολέμων της Αυτοκρατορίας θα ανακαταλάβουν τα βουλγαρικά εδάφη όπου είχε προσακτήσει ο Τσιμισκής τα έτη 970-971, και επί τη ουσία θα ξαναστήσουν το Βουλγαρικόν κρατίδιον χρίζοντας ως ''τσάρον'' έναν ευχούχον απόγονον κάποιου Βουλγάρου φυλάρχου, τον Ραμάν. Έτσι, οι πλιατσικολόγοι αυτού του νέου βουλγαρικού κρατιδίου με ορμητήριον την Πρέσπα, θα αρχίσουν πλιατσικολογικάς επιδρομάς έναντι της αυτοκρατορικής επικρατείας, φθάνοντας περί τω 986 έως και την Πελοπόννησον!
Oρδαί βαρβάρων (φανταστική απεικόνισις). Κάπως έτσι και χειρότερα θα έμοιαζαν τα μογγολικής καταγωγής ανθρωπόμορφα βουλγαρικά κτήνη όταν κατέκλυσαν τότε την Ελλάδα μας.
Ο Βουλγαροκτόνος αμέσως θα εκστρατεύσει εναντίον της νέας αυτής βουλγαρικής απειλής και θα πολιορκήσει την έδρα του βουλγαρικού κρατιδίου. Όμως, η πολιορκία θα λυθεί όταν ένας προδότης συνεργάτης του εν ονόματι Κοντοστέφανος θα τον πληροφορήσει ψευδώς πως η οπισθοφυλακή του υπό του στρατηγού Λέοντος Μελισσηνού υποτίθεται πως σχεδιάζει πραξικόπημα. Επηρεασμένος από τας τελευταίας συνομωσίας εναντίον του και τους εμφυλίους πολέμους ο Βουλγαροκτόνος θα το πιστέψει ευκόλως και θα βαδίσει πρός την Κωνσταντινούπολιν ώστε να αμυνθεί. Εκεί, στον δρόμον πρός την πόλιν, σε ένα σημείον όπου καλούταν <<Πύλαι του Τραϊανού>> θα πέσει σε βουλγαρική ενέδρα όπου θα αποδεκατίσει το στράτευμα του. Παρά ολίγον να πιαστεί αιχμάλωτος και αυτός! ευτυχώς όμως ο αυτοκράτωρ θα καταφέρει να διαφύγει της ενέδρας αλώβητος.
Η ήττα αυτή, θα ήταν η πρώτη και η τελευταία για τον Βουλγαροκτόνον. Χαρακτηριστικώς σχολιάζει ο Ρώσσος βυζαντινολόγος Οστρογόρσκυ: <<Είχε χάσει πιά κάθε διάθεσις για απολαύσεις της ζωής που είχε γευθεί στην νεότητα του με αχαλίνωτον πάθος (...) όλη του η φιλοδοξία στράφηκε στόν αγώνα εναντίον των εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών της αυτοκρατορίας>>.{3}
ΕΜΦΥΛΙΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ - Η Β' ΕΞΕΓΕΡΣΙΣ ΤΩΝ ΒΑΡΔΑ ΦΩΚΑ ΚΑΙ ΒΑΡΔΑ ΣΚΛΗΡΟΥ
Ο στασιαστής Βάρδας Σκληρός δεν έμαθε το μάθημα του την τελευταία φορά όπου στασίασε και απέτυχε -βλέπε άνωθεν- και θα ξαναπροσπαθήσει ξανά με έδρα τώρα την Μελιτήνην όπου θα ξανα-αυτοανακηρυχθεί πάλι αυτοκράτωρ τω 987. Πάλι θα ακολουθηθεί η ιδία μέθοδος καταστολής: θα επικαλεστούν τον Βάρδα Φωκά ίνα καταστείλει τον Βάρδα Σκληρόν. Όμως αυτήν την φορά ο Βάρδας Φωκάς αντί να καταστείλει την εξέγερσιν θα συμμαχήσει με τον Βάρδα Σκληρόν εικονικώς, και εν συνεχεία θα τον συλλάβει ώστε να πάρει την εξουσίαν της εξεγέρσεως στα χέρια του. Έτσι, με νέα ηγεσία οι στασιασταί θα καταλάβουν την Χρυσούπολιν, μια πόλιν στρατηγικής σημασίας πλησίον της Κωνσταντινουπόλεως. Τον Απρίλιον του 989 όμως, ο Βουλγαροκτόνος με την συνδρομήν του νέου μισθοφορικού τάγματος της <<Βαρραγίου Φρουράς>> -κυρίως πολεμιστές των Ρως του Βλασιλαύου, βάσει της συνθήκης ειρήνης όπου σύναψε μαζί τους τω 971 ο Τσιμισκής περί στρατιωτικής βοηθείας τους πρός την Αυτοκρατορίαν- θα ανακαταλάβει την Χρυσούπολιν καταστρέφοντας τον Βάρδα Φωκά και τους στασιαστάς και απελευθερώνοντας τον Βάρδα Σκληρόν τω 989, όπου τότε θα συμφιλιωθούν τελικώς.
ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ Β' ΦΑΣΙΣ (990-1001) - Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΙΣ - ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΕΝΕΚΑ ΤΩΝ ΦΑΤΙΜΑ
Όσον η Αυτοκρατορία κλονιζόταν από τους εμφυλίους πολέμους αι βουλγαρικαί ύαιναι αλώνιζαν ανενοχληται εν Ελλάδι. Πλέον, κατέχουν αρκετά ορμητήρια εν Ηπείρω, όπου μπορούν από εκεί να εφορμούν σε στρατηγικές πόλεις κέντρα όπως η Θεσσαλονίκη, Δυρράχιον αλλά και να φθάνουν για πλιατσικολόγημα ώς την Πελοπόννησον, καταστρέφοντας και εξαπονδρίζοντας τους Έλληνες. Ο Βουλγαροκτόνος επιτέλους είχε ξεμπερδέψει με το άγκαθον εν ονόματι ''Βάρδοι'' και μπορούσε πλέον να αφοσιωθεί πλήρως στο έργον του, όπου δεν ήτο άλλο από την πάταξιν της συνεχούς ακμάζουσας βουλγαρικής απειλής.
Ο δραστήριος αυτοκράτωρ θα οργανώσει περιοδεία εν τοις έτεσιν 990-901 στα <<θέματα>> (διοικητικαί επαρχίαι-περιφέρειαι της Αυτοκρατορίας) της Θράκης και της Μακεδονίας, εκεί θα εμψυχώσει τον λαόν και θα εκπαιδεύσει ο ίδιος προσωπικώς τα στρατεύματα στο σημαντικόν κάστρον της Θεσσαλονίκης, όπου θα τους διδάξει το δόγμα του να ενεργούν ωσαν: << ένα και μοναδικόν τέλεια συντονισμένον σώμα με βασική αρχή λειτουργίας την συνέχεια και διατήρησιν της συνοχής των γραμμών>>{4} επιπροσθέτως θα έχει σημαντικές διπλωματικές επαφές με τους βασιλείς της Σερβίας και της Κροατίας όπου εδέχθησαν να βοηθήσουν τον αγώνα του αυτοκράτορος έναντι αμοιβής.
Πανοπλία του μισθοφορικού σώματος <<Βαρράγγιος Φρουρά>> όπου ίδρυσε ο Βουλγαροκτόνος. Η βάσις του σώματος ήτο οι Ρως του Βλαδισλαύου και εν συνεχεία και άλλαι Σλαυϊκαί και Σκανδιναυϊκαί φυλαί. Πηγή: https://byzantium-blogger.blog.
Έτσι, μετά την αναδιοργάνωσιν των ετών 990-991 ξεκινούν άμεσα αι επιχειρήσεις. Κατά τα έτη 990-994 έγιναν εκκαθαριστικαί κινήσεις εναντίον βουλγαρικών θυλάκων εν τη Νοτίω Μακεδονία. σημαντικότερον ήτο η διάλυσις του βουλγαρικού ορμητηρίου της Βεροίης και η σύλληψις του Βουλγάρου ευνούχου-''τσάρου'' του βουλγαρικού κρατιδίου Ραμάν.
Ενώ η εκκαθάρισις του βουλγαρικού μιάσματος έβαινε λίαν καλώς με τον ''τσάρον'' να είναι ήδη κρατούμενος της Αυτοκρατορίας η απειλή των εμίρηδων του οίκου των Φατιμά -άρχισαν να πολιουρκούν το Χαλέπιον τω Σεπτεμβρίω τω 994- θα αναγκάσει τον Βουλγαροκτόνον να βαδίσει αστραπιαίως προς Ανατολήν. Με ένα πρωτόγνωρον σχέδιον για την εποχήν, ένα είδους ταχείας ''μηχανοκινήσεως'' -αφού παρείχε ανά πολεμιστήν δυο υποζύγια, ένα δια εαυτόν και ένα περί των ατομικών αντικειμένων μάχης-, κατάφερε εντός δεκαέξι ημερών να μετακινήσει περί τα σαράντα χιλιάδων στρατού από την Μακεδονίαν πρός την Μέσην Ανατολήν, λύνοντας την πολιορκίαν του Χαλεπίου!
Όσον ο Βουλγαροκτόνος σαρώνει τους Φατιμά στην Ανατολήν, αι βουλγαρικαί ύαιναι συνεχίζουν τας επιθέσεις των εν Ελλάδι. Τότε περί τω 998 μια τεράστια βουλγαρική ορδή υπό του νέου ''τσάρου'' Σαμουήλ θα φθάσει πάλι ως την νήσον του Πέλοπα δια πλιατσικολόγημα. Κατά τήν επιστροφήν της όμως, ο στενός συνεργάτης του Βουλγαροκτόνου Νικηφόρος Ουρανός θα τους στήσει καρτέρι εις την βορείαν όχθην του ποταμού Σπερχειού. Οι Βούλγαροι, βλέποντας τον αυτοκρατορικόν στρατόν εις την αντίπερα όχθην ασφαλώς και δεν πρόεβησαν σε καμμιά ενέργεια διασχίσεως του. Του εναντίον, κατασκήνωσαν χωρίς να τους ενδιαφέρει και ιδιαιτέρως η ασφάλεια τους καθότι επαναπαύθηκαν ένεκα τω γεγονότι πως ο ποταμός ήτο υπερπλήρης υδάτων. Ακριβώς ότι χρειάζοταν ο Νικηφόρος Ουρανός! Μια ομάδα επιλέκτων θα διασχίσει εν τη νυκτί τον ποταμόν και θα αιφνιδιάσει τας βουλγαρικάς ύαινας, και ωσάν λέοντες θα ορμήξουν ίνα ταςς κατασπαράξουν και εκδικιθούν για τας άνανδρας επιθέσεις των εναντίον αμάχων Ελλήνων, και τότε όπου οι Βουλγαροί θα κληθούν να τα βάλουν με τακτικόν στρατόν (και όχι με αμάχους) θα τραπούν πανικόβλητοι -όσοι προλάβουν- εις άτακτον φυγήν, με τον Σαμουήλ να διαφεύγει την τελευταία στιγμήν.
Η αυτοκρατορική νίκη ήτο τεραστία. Σχολιάζει ο ιστορικός Schlumberger: << O Νικηφόρος Ουρανός δύναται να συγκαταλεχθεί μεταξύ των σωτήρων του Ελληνισμού>>.{5}
Νικηφόρος Ουρανός (φανταστική απεικόνισις).
Πίσω στο μέτωπον της ανατολής: οι Φατιμά θα ξαναεπιχειρήσουν να καταλάβουν το Χαλέπιον το οποίον θα το υπαρασπιθεί επιτυχώς ο <<Δούξ της Αντιοχείας>> Δαμιανος Δαλασσηνός. Ωστόσον, κατά τας εκαθαριστικάς επιχειρήσεις έναντι των Φατιμά ο Δαλασσηνός θα σκοτωθεί στην Απάμεια. Όταν επληροφορήθη το γεγονός ο Βουλγαροκτόνος θα σπεύσει στο σημείον ίνα περισυλλέξει δια θρησκευτικής ευλάβειας τα κόκκαλα όλων των πεσόντων μαχητών του δούκα Δαλασσηνού.
Οι πεσόντες μαζί με τον δούκα Δαλασσηνόν (φανταστική απεικόνησις). Οι νεκροί των μαχων ήταν για τους αυτοκράτορες μάρτυρες και άγιοι (βλεπε την προσπάθειαν του Νικηφόρου Φωκά να αγιοποιούντο όλοι οι πεσόντες, όπου ασφαλώς η εκκλησία αρνήθη)!
Ο Βουλγαροκτόνος όμως δεν θα αργήσει να εκδικηθεί την θυσίαν του Δαλασσηνού: θα αντεπιτεθεί άμεσα στην Ηλιούπολιν, -σημαντικόν κέντρον των εμίριδων Φατιμά- όπου θα την καταστρέψει ολοσχερώς. Μετά την απώλειαν της Ηλιουπόλεως οι Φατιμά θα παραδωθούν υπογράφοντας την συνθήκην ειρήνης του 1001.
ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ Γ' ΦΑΣΙΣ (1001-1014)-Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗΝ - ΤΕΛΙΚΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΝ ΜΙΑΣΜΑ - Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΙΟΥ
Μετά την συντριβήν των Φατιμά ο Βουλγαροκτός επέστρεψε στον αγώνα κατά του βουλγαρικού μιάσματος. Αμέσως εν τω 1004 με κέντρον επιχειρήσεων το κάστρον της Θεσσαλονίκης θα καταστέψει τους βουλγαρικούς θύλακες σε Βέροια, Σέρβια, Έδεσσα, Βίδιον όπως και διαφόρους μικροθύλακες στην περιοχήν της Θεσσαλίας. Στας επιχειρήσεις αυτάς θα έχει μαζί του και τους Ούγγρους μισθοφόρους τού βασιλέως τους Στεφάνου Α'. Ο αρχηγός των βουλγαρικών ορδών, ''τσάρος'' Σαμουήλ θα επιτεθεί στην Αδριανούπολιν σε μια προσπάθεια αντιπερισπασμού του Βουλγαροκτόνου. Ο Βουλγαροκτόνος δεν θα τρέξει ίνα λύσει την πολιορκίαν καθότι υποψιάσθη τον τακτικόν ελιγμόν τού αντιπάλου του. Αντιθέτως, θα αφήσει τους Βουλγάρους να λεηλατήσουν με την ησυχία τους για να τους στήσει καρτέρι στα Σκόπια, στον δρόμον δηλαδή της επιστροφής τους προς την πρωτεύουσα τού κρατιδίου τους την Αχρίδα. Εκεί θα του πελεκήσει ανηλεώς, ζητώντας τους να ''πληρώσουν'' ακόμη και τα ''ρέστα'' δια την λεηλασία της Αδριανουπόλεως. Ο θρασύδειλος Σαμουήλ ως γνήσια ύαινα θα τραπεί πάλι σε φυγήν και δεν θα καθίσει να αντιμετωπίσει <<στα ίσα>> στον Βουλγαροκτόνον. Ως αντίποινον της πανωλεθρίας τους στα Σκοπία, οι Βούλγαροι θα επιτεθούν στον φρούριον του Περνικίου χωρίς κανένα αποτέλεσμα, χάνοντας ταυτοχρόνως το Δυρράχιον, μια πολύ σημαντική πόλιν δια τας μετέπειτα επιχειρήσεις της Αυτοκρατορίας. Γενικώς, κατά τα έτη 1001-1004 εκαθαρίζετο η Ελλάς από το βουλγαρικόν μίασμα και ο πόλεμος μεταφέρετο πλέον εντός της επικράτειας του βουλγαρικού κρατιδίου. Συγκεκριμένως, δια μέσω της στενόπου οροσειράς του Μπέλες ο αυτοκρατορικός στρατός θα διαπράττει συνεχώς επιδρομάς κατά των βουλγαρικών θέσεων.
Το 1014 ήταν ένα πολύ σημαντικόν έτος για τον Βουλγαροκτόνον, ήταν το έτος όπου η γηραιά μοίρα τού επιφύλασσε να μείνει γνωστός στην ιστορίαν ως: <<Βουλγαροκτόνος>> , γινόμενος ο απόλυτος τιμωρός-εφιάλτης των βουλγαρικών υαινών. Τότε, ο Βουλγαροκτόνος θα βαδίσει ο ίδιος κατά της Αχρίδος δια του στενόπου περάσματος της οροσειράς Μπέλες. Εκεί, υπήρχε ένα στενόν πέρασμα όπου οδηγούσε απευθείας στην καρδίαν του βουλγαρικού κρατιδίου εν ονόματι Κλειδί. Οι Βούλγαροι ανιχνευταί, ανέφεραν την προώθησιν δια μέσω του περάσματος ενός τεραστίου αυτοκρατορικού στρατού στον ''τσάρον'' Σαμμουήλ. Αμέσως ο Σαμουήλ κατά την προσφιλήν του τακτικήν τού αντιπερισπασμού επιτέθη στην Θεσσαλονίκην ίνα αναγκάσει τον Βουλγαροκτόνον να επιστρέψει προς υπαράσπισιν της. Ο Βουλγαροκτόνος όμως πάλι δεν υπέπεσε στην παγίδαν, όπως ακριβώς έκανε και με την πολιορκείαν της Αδριανουπόλεως, έτσι και αλλιώς λίαν συντόμως οι Βούλγαροι θα τον εξοφλούσαν μια δια παντώς... Παρά την αριθμητικήν τους υπεροχήν, αι βουλγαρικαί ορδαί θα ητττηθούν κατά την μάχην της Θεσσαλονίκης ένεκα μιας γενναίας και αποφασιστικής εξόδου ιππικού υπό του διοικητού της πόλεως Θεοφυλάκτου Βοτανειάτη και τού υιού του. Εν συνεχεία, το απόσπασμα του Βοτανειάτη θα ενωθεί με το κυρίως στράτευμα του Βουλγαροκτόνου και κοινώς θα βαδίσουν πρός το Κλειδί.
Λίγο πρό της ελεύσεως του ενωμένου αυτοκρατορικού στρατού στο Κλειδί ο σοφός (και πεπειραμένος απο τας ύπουλας ανταρτικας τεχνικάς των Βουλγάρων) Βουλγαροκτόνος θα αποστείλει μια μικρή ομάς εμπροσθοφυλακής εν είδει ανιχνευτών. Η ομάς αυτή θα αποτύχει να διεισδύσει περεταίρω εν τω στενω μονοπάτιον, αναφέροντας στον Βουλγαροκτόνον την καλώς οχυρωμένην θέσιν των Βουλγάρων. Τότε ο αυτοκράτωρ θα σκεφθεί ένα ιδιοφυές σχέδιον: θα αποστείλει τον επίλεκτον Νικηφόρον Ξιφίαν μαζί με την ομάδα του όπου θα χωρισθεί σε τρία αποσπάσματα. Η αποστολή των θα ήτο να διασχίσουν τα βουνά και να βρεθούν στα βουλγαρικά νώτα. Όταν θα το πραγμάτωναν αυτό θα σαλπούσαν τρείς φορές και θα έκαναν κατά μέτωπον επίθεσις στας βουλγαρικάς θέσεις. Ταυτοχρόνως θα επιτιθόταν έμπροσθεν της βουλγαρικής παρατάξεως και το κυρίως σώμα υπό του Βουλγαροκτόνου. Έτσι, όπως και στο σχέδιον εν τέλει έγινε, η βουλγαρική πανωλεθρία ήτο γιγαντιαία καθότι παγιδευμένοι οι βούλγαροι έμπροσθεν και όπισθεν της παρατάξεως των και εντός της στενώπου δεν μπορούσαν να διαφύγουν. Παρά τω ότι η ολική σφαγή τέτοιων πλιατσικολόγων ήτο επιβεβλημένη (καθότι δεν ήτο τακτικός στρατός, παρά μόνον ληστρικαί ορδαί) ο γενναιόψυχος αυτοκράτωρ χάρισε την ζωήν σε όποιον επαραδόθη κρατώντας τον αιχμάλωτον πολέμου με όλα τα διαιώματα της εποχής. Όμως, αι βουλγαρικαί ύαιναι δεν έμαθαν το μάθημα τους (δια ακόμη μια φορά). Σε αναγνωριστική επιχήρησις με κατευθύνσις την πρωτεύουσαν του βουλγαρικού κρατιδίου Αχρίδα ο Θοεφύλακτος Βοτανείατης θα πέσει σε ληστανταρτικού τύπου ενέδρα και θα φονευθεί αυτός και το μεγαλύτερον μέρος τής ομάδος του. Έξαλλος τότε ο αυτοκράτωρ, καθότι προσέφερε την ευκαιρείαν ειρηνικής διαθετήσεως του θέματος και οι βουλγάροι αρνήθησαν, θα τιμωρήσει ιστορικώς μοναδικώς τας ύαινας των βαλκανίων: ετύφλωσε δεκαπέντε χιλιάδες Βουλγάρους αιχμαλώτους απο την μάχην του Κλειδίου, και ανά μιά εκατοντάδα άφηνε έναν μονόνφθαλμον ώστε να μπορέσει να οδηγήσει πίσω στην Αχρίδα τους υπολοίπους. Όταν ο Σαμουήλ αντίκρυσε το θέαμα των <πάλαι ποτε>> ακμαιοτάτων ορδών έπαθε καρδιακή ανακοπή και απέθανε!
Ιππείς της αυτοκρατορίας (φανταστική απεικόνισις).
Μετά την Μάχην του Κλειδίου όλα είχαν πλέον κριθεί. Ο αυτοκρατορικός στρατός πλέον εντός της καρδίας του βουλγαρικού κρατιδίου καταστρέφει τον έναν θύλακα μετά τον άλλον. Ο Βουλγαροκτόνος στην πρώτην γραμμήν του αγώνος θα αναφωνεί ίνα εμψυχώσει τους πολεμιστάς του: <<όστις πολεμιστής, ακολουθείτω μοι>>.{6}
Σε μια ύστατη στιγμή οι Βούλγαροι υπό τον νέον τους ''τσάρον'' Βλαδισλαύον θα επιτεθούν στο Δυρράχιον. Πολύ κακή τους επιλογή, αφού ο φύλαρχος τους εσκοτώθη από την φρουράν της πόλεως υπό τον διοικητήν της Νικήτα Παγωνίτη. Τότε, επί τη ουσία θα λήξει και ο πόλεμος, με την χήρα του Βλαδισλαύου να παραδίδει επισήμως τα κυριαρχικά δικαιώματα τού κρατιδίου στην αυτοκρατορία (προσαρτώντας το επί τη ουσία στην αυτοκρατορικήν επικράτειαν).
Η νίκη ήτο τεραστία, η βουλγαρική απειλή όπου τόσο εβασάνισε, λήστεψε, βίασε, σκότωσε, εξανδραπόδισε κυρίως εν τη Ελληνική επικρατεία είχε πλέον εξολοθρευθεί και πολτοποιηθεί! Στον Βασίλειον Β' Βουλγαροκτόνον βρήκαν αγαλλίασην χιλάδες ψυχάς αθώων Ελλήνων όπου μαρτύρησαν στα βρωμόχερα των βρωμερών βουλγαρικών ορδών. Και συγκεγκριμένως, η ψυχή του Νικηφόρου Α' όπου τω 807 όταν έπεσε σε μάχη κατά των ορδών του Κρούμου, ο τελευταίος θα του πάρει το κρανίον ίνα καταναλώνει οίνον εντός αυτού! Όμως, ο Βουλγαροκτόνος τους τιμώρησε μοναδικώς, και όπως ακριβώς χρειαζόταν!
Ο αυτοκράτωρ Νικηφόρος Α' απέθανε σε μάχη κατά των βουλγάρων του Κρούμου τω 807. Τότε ο Κρούμος θα του πάρει το κεφάλι ώστε να μπορεί να καταναλώνει οίνον εν αυτω... Ο ορισμός της υπανθρωπίλας και βαρβαρότητος, δυστυχώς δεν έζησε να δεί τί εστί Βουλγαροκτόνος.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΥ- 1025- ΜΕΤΑ ΤΩ ΘΑΝΑΤΩ ΤΟΥ: ZΩΗ ΚΑΙ ΘΕΟΔΩΡΑ, ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ (1025-1081)
Εν τη 15η Δεκεμβρίω τω 1025 επέθανε ο Βασίλειος Β' <<Ο Βουλγαροκτόνος>> έχοντας 69 έτη. Ακούραστος πολεμιστής όλην του τήν ζωήν, ακόμη και ένα έτος πρό του θανάτου του ήταν σε εκστρατεία κατά βαρβαρικών φυλών στο Θέμα της Δαλματίας. Άφησε πίσω του ένα δυνατόν κράτος, με τεράστια εδαφική έκτασις και γεμάτα τα ταμεία! -ασύνηθες, καθότι έπειτα από μακράς εκστρατείας τα αυτοκρατορικά ταμεία ήσαν άδεια. Θα ταφεί με όλας τας αυτοκρατορικάς τιμάς και στον τάφον του θα γραφεί η εξής επιτύμβια επιγγραφή: <<ου γάρ τίς είδεν ήρεμούν εμόν δόρυ... οτέ στρατεύων ανδρικώς πρός εσπέραν, ότε πρός αυτούς τόυς όρους του, της έω, ιστών τρόπαια πανταχού γής μυρία>> όπου θα το μεταφράζαμαι ώς: << καθώς ποτέ κάποιος είδε το δικό μου δόρυ να ηρεμεί... κάποτε στράτευα ανδρικώς προς δυτικώς, κάποτε πρός τα όρη της Ανατολής, στήνοντας τρόπαια πανταχού της γής μυριάδες>>.{7}
Μετά τω θανάτω του, όπως μετά τω θανάτω κάθε μεγάλου ιστορικώς ανδρός θα ακολουθήσει μια περίοδος παρακμής, καθότι άτεκνος, την εξουσίαν θα την αναλάβουν <<ντε φάκτο>> η δυάδα των μεγαιρών Ζωή και Θεοδώρα όπου ήσαν κόραι τού συναυτοκράτορος αδελφού του Κωνσταντίνου Η'. Με τους αυτοκράτορες να διαδέχονται ο ένας τον άλλον, αναλόγως ποίος ήτο ο καλύτερος επιβήτωρ τους, και με μια κατάστασις μαλθακότητος, εφησυχασμού, παραμελήσεως του στρατού και πελατειακού κράτους -εν είδει μετά του σημερινού πολιτικαντισμού δηλαδή-, καθότι η εξουσία θα φύγει από τους αριστοκράτες στρατιωτικούς της υπαίθρου (με κέντρον τους την Μικρασίαν) και θα περάσει σε αστούς εμπόρους δουλοπρεπής, με μοναδικόν προσόν τους το ότι ήσαν στενοί κόλακες της Ζωής και της Θεοδώρας -ή απλώς επιβήτορες τους. Εν τέλει, η κατάστασις αυτής της παρακμής και του αντιστρατιωτικού πνεύματος θα οδηγήσει και στο Μαντζικέρτ τω 1071, όπου ήτο η πρώτη γερή κατραπακιά για την Αυτοκρατορία όσον αναφορά το νέον τουρκικόν πρόβλημα. Όμως η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει, και δόξασι, τω 1081 η στρατιωτική αριστοκρατία θα πάρει ξανά του ινία του κράτους με την νέα αριστοκρατικήν δυναστείαν των Κομνηνών...
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ - ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Όπου ο Πορφυρογέννητος ήτο νόθον τέκνον του Έλληνος Μιχαήλ Γ' γνωστού και ως <<Μεθύσου>> και όχι του Αρμενικής καταγωγής Βασιλείου Α' όπως μας πληροφορεί ο Γάλλος καθηγητής Charles Diehl (<<Iστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας>>, τόμος Ε΄, σελίς 790ή). Ασφαλώς αυτό δεν το γνώριζε η κατασκευασμένη απο το γαλάζιον παράπηγμα ''αυθεντία'', η κρατικοδίαιτη Αρβελέρ ("πολύ" ελληνικόν επίθετον), όπου είχε τολμήσει να χαρακτηρίσει την δυναστείαν του Βασιλείου Β΄ ως <<αρμενική>>!
2.<<Ιστορία του Βυζαντινού κράτους>>, Οστρογόρσκυ, τόμος Β', σελίδες 157-158.
3.<<Ιστορία του Βυζαντινού κράτους>>, Οστρογόρσκυ τόμος Β', σελίδες 187-188.
4.<<Η υψηλή στρατηγική του Βυζαντίου κατά την περίοδον της ηγεσίας του Βασιλείου Β΄ του Μακεδόνα (976-1025)>>, Αθανάσιος Γιαππαλάκης, σελίς 29ή.
5.<< Η Βυζαντινή Εποποιϊα: Bασίλειος Βουλγαροκτόνος>>, Schlumberger, σελις 75.
6. <<Βασίλειος Β' Ο Βουλγαροκτόνος>>, Μ. Χατζηδάκης, εκδόσεις <<Πελασγός>> σελίς 124ή .
7. <<Βασίλειος Β' Ο Βουλγαροκτόνος>>, Μ. Χατζηδάκης, εκδόσεις <<Πελασγός>> σελίς 133ή.
Κύριον βιβλίον-πηγήν για την παρούσαν μελέτην ήτο το εξαίρετον προαναφερθέν πόνημα του Μάνου Χατζηδάκη απο τας εκδόσεις του συναγωνιστού Γιαννάκενα (όπου κάτι υπανθρωπίδια της ακροαριστερίλας έκαψαν την έδραν-βιβλιοπωλείον!) Γενικώς, ένα εκλαϊκευμένο εργον για όλην την βυζαντινήν περίοδον ειναι το δίτομο του Βασίλιεφ <<Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας>>. Επίσης πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία θα βρεί κάποιος σε κάποιας απο τας μονογραφίας του περιοδικού <<Στρατιωτική Ιστορία>> για την εν λόγω εποχήν.
ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ - ΤΑ ΙΕΡΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ
Όταν τω 1204 αι βρωμαιραί ορδαί του συρφετού των πλιατσικολόγων μισθοφόρων του αληταρά πάπα Ιννοκέντιου Γ' -όπου καταχρηστικώς ονόμασε: <<Δ' Σταυροφορία>>, καθώς καμμιά σχέσις δεν είχε με τον πόλεμον κατά των Μωαμεθανών, παρά μόνον με το πλιάτσικον και γενικώς το έγκλημα είς βάρος άλλων Χριστιανών!- άλωσαν την νέα Ρώμην, την Κωνσταντινούπολιν, ένα από τα πολλά τους κακουργήματα ήταν να σκυλεύσουν τα ιερά κόκαλα του Βουλγαροκτόνου -καθώς και όλων των θαμμένων αυτοκρατόρων- θέλοντας να εκδικηθούν περιπαικτικώς, όπως αρμόζει σε θρασύδειλους, τον μέγα αυτόν άνδρα, διότι μόνον με το νεκρόν του σώμα θα μπορούσαν να τα βάλουν, ο υπόκοσμος αυτός εκ Εσπερίας. Τω 1261 ο Θεόδωρος 'Α Παλαιολόγος δεσπότης του Δεσποτάτου της Νικαίας θα ανακαταλάβει την Κωνσταντινούπολιν καταστρέφοντας την ''ένδοξιν'' <<''Λατινικήν Αυτοκρατορίαν'' της Κωνσταντινουπόλεως>> -όπως ψευδεπιγράφως και με θράσος χιλιάδων μπονόμπο ονόμασαν οι παπική μισθοφόροι το ψευδοκράτος τους- με τον θρασύδειλον ''αυτοκράτορα'' της Βαλδουΐνόν Β΄ να φυγαδεύεται <<άρον άρον>> από τους σωματοφύλακας του.
Όταν λοιπόν ανακατέλαβαν την Κωνσταντινούπολιν οι Έλληνες άρχισαν να μετρούν τας ζημίας όπου προκάλεσαν τόσα χρόνα οι παπικοί με κυριοτέρα το πλατσικολόγημα των πάντων, (ακόμη και των τόιχων) αλλά ειδικώς την κλοπήν της βιβλιοθήκης της Πόλεως, και την μεταφορά της στο Βατικανόν, όπου μέχρι σήμερον κρατούν! Επίσης μιά από τας ζημίας ήτο η σύλησις των αυτοκρατορικών τάφων. Όμως ο Παλαιολόγος, θα συλλέξει ένα πρός ένα τα λείψανα, μαζί και αυτά του Βουλγαροκτόνου όπου θα επανακηδέψει με τας δέουσας τιμάς.
Σήμερον, εν έτει 2025, χίλια έτη μετά τον θάνατον του Βουλγαροκτόνου, ζούμε σε ένα κράτος πολιτικάντηδων όπου αυτοχαρακτηρίζετο <<Ελληνική Δημοκρατία>> αλλά δεν είναι ούτε Ελληνική και ούτε Δημοκρατία, είναι μια ανθελληνική χαβούζα, προθήκη πολυεθνικών εταιρειών αλλά και φυτώριον για κάθε λογής κακοποιόν και λαθρομετανάστην. Ως ανθελληνική πολυφυλετική χαβούζα λοιπόν, αυτή η γριά πόρνη όπου ονομάζετο <<Ελληνική Δημοκρατία>> έχει πετάξει τα κόκκαλα του Βουλγαροκτόνου στην λήθην της ιστορικής μνήμης, καθότι μορφή γνησίως Ελληνική, δηλαδή πολύ ακραίας για αυτήν και το πολυπολιτισμικόν της ψευδοαφήγημα -ίσως ο τίτλος του <<Βουλγαροκτόνου>> να ενοχλεί τους βουλγαρικής καταγωγής λαθρομετανάστες-, προτιμά αντί αυτού, να έχει ως ''είδωλα'' διάφορα ξώανα (όπου έχουν τόση αξία, όσο ενα χρησιμοποιημένο χαρτί τουαλέτας).
Σας καλώ λοιπόν Συναγωνισταί, ωσάν άλλους Παλαιολόγους, να ''συλλέξετε'' δια θρησκευτικής ευλαβείας τα πεταμένα και συλημένα κόκκαλα του Βουλγαροκτόνου απο το ανθελληνικόν κρατίδιον <<Ελληνική Δημοκρατία>>, κρατώντας τον βαθιά μέσα σας, στην ιστορικήν συλλογικήν σας μνήμην, αναφωνώντας νοερώς:
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Β' ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΣ - ΑΘΑΝΑΤΟΣ
και
ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΣ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ!
ΑΣ ΑΝΑΨΕΙ ΝΟΕΡΩΣ ΜΙΑ ΔΑΔΑ ΔΙΑ ΤΟΝ ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΝ - ΟΨΟΜΕΘΑ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΗ ΤΕΛΕΤΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ
Μάξιμος Ιωαννίδης
***
Το κείμενον εγγράφη τω 2025, 1000 χρόνια μετα τον θάνατον του.
***
ΜΟΥΣΙΚΟΝ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Ένα έργον του μουσικοσυνθέτου Δημητρίου Κατή. Επιλέξτε εδώ.