Πολλοί λίβελοι έχουν γραφθεί –κατά κόρον και εκ ατόμων του εθνικιστικού χώρου–, κατά του ταξιάρχου Δημητρίου Ιωαννίδη. Ένας εκ αυτών, είναι πως έννεκα του Ιωαννίδη οι τούρκοι κατέκτησαν σχεδόν το μισό επί τη Κύπρω. Η Ιστορική αλήθεια όμως διαφέρει εκ μακρόν. Ο Ιωαννίδης έδωσε όλες τις απαραίτητες εντολές στους υφισταμένους του περί κονιορτοποιήσεως του τουρκογυφτομογγολοαττίλα, και αυτές απλούστατα ποτέ δεν εκτελέσθησαν. Άλλωσθε αυτό αποδεικνύεται και εκ του γεγονότος πως παρά τις όποιες προδοσίες και μή εκτελέσεις των Ιωαννιδικών διαταγών, επί των ημερών του, οι τουρκικές επιχειρήσεις εν τη Κύπρω είχαν –και κυριλεκτικώς– πελαγώσει. Ένας άλλος λίβελος, είναι πως έννεκα της ανατροπής του <<Φιντέλ της Μεσογείου>> Μακαρίου, έγινε η τουρκική εισβολή ξεχνόντας δε, πως η συνθήκη <<Ζυρίχης-Λονδίνου>> ήταν αυτή όπου έχρισε τους τουρκαλάδες ως <<''εγγυητές''>>, με αναμενόμενο ''δικαιώμα'' –εν ευθέτω χρόνω–, και όποτε αυτοί το έκρινα να εισβάλουν περί της ''εγγυήσεως''. Περί του αρχιγκάνγκστερ Μακαρίου, –όπου εισήγαγε ωσάν μαναβική τα σοβιετικά οπλά σχεδιάζοντας την εσαεί Κουβικού τύπου <<κυπριακή ανεξαρτησία>> του–, ήτο επιβαλόμενο καθήκον μιάς κάθε όλα Ελληνικής κυβερνήσεως να τον ανατρέψει. Η κωλυσιεργία περί αυτη τη κινήσει εκ του Παπαδόπουλου, ήτο αν μη τι άλλο μέγιστο σφάλμα, δίδοντας συγχρόνως χρόνο στον παλιόπαπα να δυναμώνει συνεχώς, καθώς όσο υπήρχε Μακάριος, το ενδεχόμενο ενώσεως της Ελληνικότατης Κύπρου μας –εκ προϊστορικών χρόνων– με τη μητέρα Ελλάδα, ήτο <<Όνειρο θερινής νυκτός>>.
Εκ της άλλης όψεως του Ιωαννιδικού νομίσματος αναμφισβητήτως, υπήρξε κατώτερος της περιστάσεως μόνο κατά την αναίμακτη ανατροπή του τω Ιουλίω εν τω 1974, (όταν ταυτοχρόνως ο τουρκογυφτομογγολοαττίλας βρώμιζε την Κύπρο μας με την παρουσία του) όπου και ανετράπη –στα πλαίσια της ‘’επανόδου’’ του ενεργητικού και παθητικού ομοφυλοφίλου{1}, παιδοβιαστού{2}, τουρκοβουλγαρικής καταγωγής{3} Καρρά Ομάν Αλή ή Καραμάν Αλή, εν Ελληνιστί διά παραφθοράς: Καραμανλή–, υπό τους τρίς αρχήγους των όπλων Ανδρέα Γαλατσάνου, Αλεξάνδρου Παπανικολάου, Παναγιώτη Αραπάκη, τον αρχήγο του επιτελείου των (σήμερα ονομάζετε <<Γενικό Επιτελείο Εθνικής Αμύνης>>, ΓΕΕΘΑ), <<Ενόπλων Δυνάμεων>> –Α.Ε.Δ.– Γρηγόριο Μπονάνο, και υψηλόβαθμα στελέχη του στρατεύματος –λ.χ. Φαίδων Γκιζίκης– απευθείας συνεννοούμενα με τον Καρρά Ομάν Αλή, καθώς και με τους τούρκους{4}. Ανταπαντώντας τους αυτο-υποτιμητικώς: <<δεν συμφωνώ αλλά δεν θα αντιδράσω>>. Παρά το ότι ο Μπονάνος δήλωσε αργοτέρως χαρακτηριστικώς: <<του ήτο εύκολον με ένα νεύμα του μόνον, να μας ενταφιάση στον περίβολον του Αρχηγείου>>.{5}
Στον αντίποδα δε, είναι μεγίστη αλήθεια πως ο Συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος υπήρξε ένας πολυπράγμων όσο αναφορά τον τομέα της μερίμνης και επιμελητείας –γνωστό το έργο της <<21ής Απριλίου>>. Ωστόσο, απέτυχε να δώσει λύσεις άμεσες –και όχι άριστες, καθώς πολλές φορές ο χρόνος πιέζει ανυποφόρως, και το βασικό χάρισμα ενός ικανού ηγέτου είναι να λαμβάνει αποφάσεις γρηγόρως, και όσο το δυνατόν καλλιτέρως–, επί κυρίως τότε τρεχόντων πολιτικών ζητημάτων –λ.χ. η άμεσης και επιβαλλομένη εξόντωσις του <<Φιντέλ Κάστρο της Μεσογείου>> Μακαρίου. Διά αυτόν τον λόγον και ανέλαβε τα ηνία τής Επαναστάσεως ο Ιωαννίδης εν τω Αυγούστω τω 1973, αντιδρώντας συγχρόνως σφοδρώς στην επιχειρουμένη Παπαδοπουλική <<φιλελευθεροποίηση>> του καθεστώτος.
Ένας ακόμα παράγων περί της αποφάσεως του Ιωαννίδη, ήτο η αποτροπή ενός επιχειρουμένου καραμανλικού πραξικοπήματος –κατά τα πρότυπα του φαιδρού όσο και ηλιθίου όρου της <<''επανόδου''>> εν τω 1974–, από εν τω 1973! Όπως αναφέραμε άνωθεν, ο Παπαδόπουλος δεν διέθετε την πυγμή του ηγέτου ενός επαναστατικού εγχειρήματος, πόσω μάλλον τήν πυγμή διατηρήσεως του, διά αυτόν τον λόγω και ανέλαβε ο Ιωαννίδης.
Χαρακτηριστικώς, περί του επιχειρουμένου καραμανλικού αντιπραξικοπήματος εν τω 1973, και της αποτροπής του υπό τού Ιωαννίδη, γράφει εν τω ημερολογίω του, ο Λεωνίδας Παπάγος (υιός του γνωστού Στρατάρχου), διπλωμάτης και συνεργάτης τού (προσφάτως εκλιπόντος αειμνήστου) Βασιλέως Κωνσταντίνου ΙΓ'. Γράφει λοιπόν κάτωθι:
<<Την ανωτέρω εικόνα συμπληρώνει αφήγηση του Βασιλέως σε εμένα,
ότι μετά κάποιο χρονικό διάστημα, ενώ ήταν σε φιλικό ελληνικό σπίτι τού
Λονδίνου όπου διηγήθηκε τις εμπειρίες του από τα γεγονότα τού Πολυτεχνείου, τον
πλησίασε ο Κώστας Γουλανδρής, πολύ φίλος του Καραμανλή, και του είπε
<<Εντυπωσιάστηκα με όσα είπατε και θέλω να σας πω κάτι το οποίο δεν θα
έλεγα ποτέ: Ήμουν στο σπίτι του Καραμανλή και παρών όταν είχατε την τηλεφωνική
συνδιάλεξη μαζί του. Παρατήρησα τότε στο διάδρομο έτοιμες βαλίτσες. Ρώτησα τον
πρόεδρο {Σημ. Μ. Ιωαννίδη: τον Καρρά Ομάν Αλή} πού πηγαίνει και μου είπε
<<Έλα μαζί μου, φεύγουμε για την Ελλάδα>>.
Αυτό σήμαινει ότι τελούσε σε κάποια επαφή με ανθρώπους της Χούντας, πράγμα που επιβεβαιώνεται και από την πληροφορία ότι πριν την έκρηξη του Πολυτεχνείου είχε άκρως μυστικές επαφές με ανθρώπου του καθεστώτος στη Ζυρίχη, στο σπίτι του γιατρού Στεφάνου Γερουλάνου. Πιθανώς επρόκειτο για χουντικούς που επιθυμούσαν την ανατροπή του Παπαδόπουλου και ήθελαν να φέρουν πίσω τον Καραμανλή, αλλά τους πρόλαβε ο Ιωαννίδης>>{6}.
* * *
ΕΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ – ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΣΤΙ ΔΕΞΙΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ
<<Εσείς είχατε δίκιο, όταν κάνατε την πρώτη εισβολή στην Κύπρο, γιά να προφυλάξετε τους Τούρκους. Δεν υπήρχε, όμως ανάγκη για τη δεύτερη. Μήν ξεχνάτε ότι τότε ήταν χούντα. Η πρώτη απόβαση έδινε ένα καλό μάθημα στούς δικούς μας, τούς φανατικούς Έλληνες>> – Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας, δήλωσις του εν τη τουρκική εφημερίδη <<Σαμπάχ>>, 30 Αυγούστω, εν τω 1986.{7}
.jpeg)
Κάτι παρακάτω από κοπρίτες και προδότες οι δεξιοί! Άθλια μιάσματα όπου ποτέ δεν ήταν με το μέρος της Ελλάδος μας!
Μάξιμος Ιωαννίδης
* * *
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
{1}. Περί της ομοφυλοφιλίας τού ‘’λεβέντη’’ από το Κιουπκόϊ, και της τριτοφυλικής τύπου σχέσεως μετά του Λάμπρου Ευταξία –πρωτοπόρος ο ιδρυτής του μορφώματος <<νέα δημοκρατία>> στην εν Ελλάδι ομοφυλοφιλία, εν είδει <<συμφώνου συμβιώσεως>>, εν τη δεκαετία του 60!-, χαρακτηριστικώς σχολιάζει ο συγγραφεύς και πρώην μέλος μυστικών υπηρεσιών, γνώστης εκ βάθους των πολιτικών παρασκηνίων Αθανάσιος Στρίγας: <<είχαν μια πολύ στενή σχέση με όλη τη σημασία του όρου>>. Πηγή: Κωνσταντίνου Ν. Μπαρμπή << Τσακάλια και ύαινες της ελληνικής πολιτική>>, εκδόσεις <<Κάδμος>>, Τόμος Δ’, σελίς 63, τελευταία παράγραφος.
{2}. Περι της παιδοφιλίας του, βλέπε τις καταγγελίες του Υποστρατήγου Καβρακάκου <<στρατιωτικού διοικητού Μακεδονίας>> κατά την Μεταξική περίοδο προς τον Κώστα Μανιαδάκη, υφυπουργό τότε <<Δημοσίας Ασφάλειας>>, όπως τις αφηγείται ο Πάνος Βίγλαρης στο βιβλίο του <<Η κάθοδος των ολεθρίων>>: <<Ο Κ.Κ. ευρισκόμενος εν Θεσσαλονίκη, εβίασε παίδα ασελγήσας επ΄ αυτού. Τούτο είχε πληροφορηθή παρά του στρατηγού Καβράκου και ο πρόεδρος των εν Αθήναις Αιγυπτίωτων Μιχ. Κουτσούρης ων και προσωπικός μου φίλος.>> Πηγή: Όπως παραπάνω, σελίς 59, δευτέρα παράγραφος.
{3}.Περί της τουρκικής καταγωγής του εκ μητρός –το γένος Δολόγλου– καθώς και Βουλγαρικής εκ πατρός βλέπε πηγή όπως παραπάνω, σελίς 52, τέταρτη παράγραφος.
{4}. Ο ίδιος ο τότε τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετζεβίτ καθώς και ο πρόεδρος της τουρκικής δημοκρατίας Οργκούτ Οζάλ τα παραδέχθησαν δημοσίως. Επί παραδείγματι ο Ετζεβίτ δήλωσε εν τη 7η Νοεμβρίω τω 1974: <<Επαναφέραμε (με την εισβολή στην Κύπρο) τη δημοκρατία στην Ελλάδα και τον Κ. Καραμανλή στην εξουσία>>. Και αντιστοίχως ο Οζάλ εν τη 21η Φεβρουαρίω τω 1974: <<Εμείς βοηθήσαμε να ξαναγυρίσει ο Καραμανλής!>>. Ποιάς ακριβώς λοιπόν χώρας υπήρξε ‘’εθνάρχης’’ ο Καρρά Ομάν Αλή; Της τουρκίας μήπως; Πηγή: Όπως παραπάνω, σελίς 295, τέταρτη και πέμπτη παράγραφος.
Βλέπε επίσης μυστικές διαβουλέυσεις μεταξύ Μπονάνου, Μακαρίου και Ετζεβίτ με ενδιάμεσο τον Τσόσεφ Σίσκο –πράκτωρα C.I.A.–, εν τω Ιουλίω τω 1974, πρίν εν τη 20η Ιουλίω. Πηγή: Όπως παραπάνω, σελίς 273, τελευταία παράγραφος.
{5}. Μάνου Ν. Χατζηδάκη, <<Πώς φτάσαμε στον ‘’Αττίλα’’ 1968-1974>>, εκδόσεις <<Πελασγός>>, σελίς 198, δευτέρα παράγραφος.
{6}.Περιοδικό <<Λαβύρινθος>>, τεύχος 25, σελίς 19, 1ή στήλη, τελευταία παράγραφος.
{7}. Πηγή: Κωνσταντίνου Ν. Μπαρμπή << Τσακάλια και ύαινες της ελληνικής πολιτική>>, εκδόσεις <<Κάδμος>>, Τόμος Δ’, σελίς 294, σημείωσις 219ή.