Το σημερινό σύγχρονο φετίχ του Ελληνικού ραγιαδισμού αποκαλύπτεται με δυο όψεις,
μια του δύσμοιρου πολίτη, και μια του κατ’ εξαίρεση δύσμοιρου πολίτικου, από
την αδηφάγα πολιτική αγυρτεία του ανθελληνικού και διεστραμμένου καθεστώτος.
Δυστυχώς ιστορικά κηρύγματα και ιστορικές αναφορές για τις εθνοκτόνες ιστορικές
συμφορές, ουδόλως συνέτισαν την υποβόσκουσα ολοκληρωτική ψυχασθένεια η οποία αθεράπευτη
εξακολουθεί να τρώει τις σάρκες, μέσα από αντεθνικά παραληρήματα…Φετίχ πρώτου
βαθμού. Φαίνεται ότι αρέσκεται ο νεοέλληνας να τον σέρνουν από την μύτη λες κι έχει
καταρροή.
Και αφού πληρώνει την ηλίθια συνδρομή του στην Ε.Ρ.Τ. προκειμένου κάποια στιγμή ανάπαυλας να διασκεδάσει την μονοτονία του, ξαφνικά του προκύπτουν κάτι εμετικές φωνασκίες από τα κοράκια του σκοταδισμού και κάτι κακοραμμένα πλάνα από γεγονότα άλλων καιρών, λες και δεν έχει κάνεις την διακριτική ευχέρεια να κρίνει κατά βούλησιν εάν αυτά που του σερβίρουν κονσερβοποιημένα κατά το δοκούν με περίσσιο πάθος είναι αποδεκτά ή όχι. Ωστόσο όμως για όλα αυτά τα ανοσιουργήματα πληρώνει θέλοντας και μη την συνδρομή του σαν καλό καματερό! και άθελα του στην συνέχεια το αφομοιώνει ως επιλεγμένο φετίχ.
Η δε άλλη όψη είναι αυτή το ταλαίπωρου πολιτικού που η μοίρα του τον έταξε
να κολυμπάει μέσα σε δημοκρατικά βοθρολύματα μη μπορώντας να καθαρθεί από τα δημοκρατικά
τεκταινόμενα. Κι έτσι, παρ’ ότι και αυτός υπόδικος της θολοκουλτούρας (και όχι μόνο)
αφ’ ενός υφίσταται το χαράτσι σαν νομοταγής πολίτης, και αφ’ ετέρου υφίσταται
το άλλο χαράτσι της αναγκαστικής και πλήρους εξαφάνισης νέων διαφορετικών πιστεύω από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προς τέρψιν των δημοκρατικών ιδεωδών.
Το χειρότερο όμως όλων είναι αυτό που εισπράττουν οι δυστυχείς πολίτες. Που αν παρ' ελπίδα αναφερθεί το όνομα άλλων προσώπων σε ακραίες περιπτώσεις έστω καμιά φορά το χρόνο, τινάζονται στον αέρα οι ανυποψίαστοι θεατές και ακροατές προς στιγμή γιατί νομίζουν ότι παραφρόνησε το παπασκατάκι, συγνώμη παπαγαλάκι ήθελα να πω. Αλλά αμέσως συνέρχονται από το σοκ γιατί ξέρουν ό,τι κάθε αναφορά στους συγκεκριμένους αιρετούς μόνο κατηγορητήριο μπορεί να επισύρει. Κι έτσι περνάει ο καιρός, μάλλον ο κακός μας ο καιρός, βράζοντας καθημερινά κόλλυβα μπας και μας χρειαστούναι καθώς έλεγε και ο πατροκοσμάς ο Αιτωλός.
Το άσχημο όμως του πράγματος είναι ότι αυτοί οι εξαιρετέοι βουλευτές από τα
πολλά ανυπόστατα που ακούνε καθημερινά, έχουν αποκτήσει χωρίς να το καταλάβουν φετίχ
αδιαφορίας που έστω κι έτσι αν είναι δεν τους ρώτησε κάνεις αν είχαν την διάθεση
για μια τέτοια διαστροφή. Γιατί αν την εξετάσουμε από την σφαίρα της ψυχολογίας
είναι και αυτή μια παθογένεια του πολιτικού μας ξεπεσμού. Αυτά περί ενημερωτικής
ατμοσφαίρας προς τερψιν των αηδιμόνων κτητόρων ετούτης εδώ της γης. Για φαντάσου
χάος;
Χ.