Ρε πού πάω και τους βρίσκω κάτι τέτοιους τίτλους; τους βρίσκω καλά καλά και ύστερα γελάω με το περιεχόμενο τους έτσι που μας το σερβίρουν οι τεχνογνώστες της λαϊκής πολιτικής ψυχολογίας. Μου θυμίζει ένα τραγούδι του Μηλιώκα που λέει ότι με τρελάνανε για το καλό μου.
Ηθελημένα ή αθέλητα λοιπόν λόγω της ρευστής γενικά κατάστασης, όλοι μας, ανάλογα με το πνευματικό υπόβαθρο που διαθέτει ο καθ’ ένας, προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τις εθνικές κορώνες που καθημερινά μας βομβαρδίζουν οι μπαγάσηδες μπας και παραμυθιάσουμε τον εαυτό μας, ότι όλα γίνονται εν ονόματι μας και ότι εμείς εν τέλει έχουμε τον τελευταίο λόγο σαν κυρίαρχος λαός. Και τί δεν έχουμε ακούσει. Ο κυρίαρχος λαός με εξέλεξε. Μαύρη η ώρα.
Ο κυρίαρχος λαός έχει τον τελευταίο λόγο. Αυτό είναι το άσχημο γιατί τον πρώτο τον έχει η νομενκλατούρα της καρέκλας. Όλα ανήκουν στον Ελληνικό λαό ακόμα και τα χρέη και η φτώχεια. Ο Ελληνικός λαός αποφασίζει ποτέ θα πεθάνει αν αρρωστήσει. Έλα όμως που εδώ τον τελευταίο λόγο τον έχει το νοσοκομείο ανάλογα με την ημερομηνία που θα σου κλείσει ραντεβού θανάτου.
Κατά τα αλλά τί άλλες απαιτήσεις θα μπορούσαμε να έχουμε; Όλα για εμάς. Τώρα δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Αν λοιπόν ο κυρίαρχος λαός έχει τον λόγο, στην απέλπιδα κατάσταση που με έχουν φέρει προτιμώ να απέχω από τον κυρίαρχο λαό. Τώρα αν απέχω το πού θα πάω λίγη υπομονή και θα το δείξει η νεκροψία. Ξέρεις τί σπουδαίο πράγμα είναι να τους ψηφίζεις για να τους δώσεις την ευκαιρία να σε διακωμωδούν; Δεν υπάρχει πιο αλτρουιστική ατομική μεγαλοψυχία για έναν λαό που τα έχει χαμένα προ πολλού και προσπαθεί όσο μπορεί να αποδείξει στον εαυτό του ότι τα καταφέρνει και μονός του να καταστραφεί.
