Ώρες ώρες θαυμάζω τον εαυτό μου που πάω και βρίσκω τέτοιους αντιφατικούς τίτλους. Η αλήθεια είναι ότι η απελπισία και η αγανάκτηση είναι οι κινητήριοι μοχλοί που με βοηθάνε για αυτό... Εν πάση περιπτώσει υπάρχει λογικό αποτέλεσμα. Γιατί αν δεν υπήρχε τώρα εγώ αντί για αυτά που διαβάζετε θα είχα γεμίσει την σελίδα με ασυναρτησίες και κοτσάνες.
Ποιος μπορεί να δεχτεί κυβερνητικά και αντικυβερνητικά τερτίπια και ψευτό καταπλάσματα παρηγοριάς χωρίς να τρελαθεί. Για μια και δυο φορές δεν θα το έθετα θέμα. Εδώ όμως έχει καταντήσει καθημερινή επωδός... Ούτε στα στρατόπεδα δεν ανακρούεται με τέτοιο πείσμα και τέτοια συχνότητα ο Εθνικός μας ύμνος. Και χίλια δυο άλλα εφευρήματα ποτέ επιθετικά και ποτέ αμυντικά ή από την κυβερνητική ή από την αντιπολιτευτική μεριά...
Το πολύ το κύριε Ελέησον το βαριέται και ο Θεός. Εδώ έχουμε ξεπεράσει και το αμήν και τελειωμό δεν έχουμε... Και μακάρι να ξέραμε την ημερομηνία λήξης αυτής της φτώχειας που μας δέρνει.
Ίσως δεν θα χρειαζόμαστε άλλες δόσεις βλακείας. Όμως τα σημάδια απ' ότι φαίνεται δείχνουν ότι θα χρειαστούμε πολλές δόσεις για να αντισταθούμε. Για φανταστείτε να φτάσουμε στο έσχατο σημείο να ζητήσουμε δάνειο βλακείας για να συντηρήσουμε το υπαρξιακό μας, μέσω νέου μνημονίου και το άσχημο, είναι ότι αυτοί δεν έχουν ικανοποιητικά αποθέματα για να μας εφοδιάζουν ανεξέλεγκτα.
Βλέπεις η βλακεία, τους είναι αχρείαστη. Ξέρω γελάτε γιατί τα θεωρείτε εξωφρενικά αυτά που γράφω. Και όμως θα έπρεπε να κλαίτε γιατί αυτά που συμβαίνουν και τα νέα που μας περιμένουν μόνο προβληματισμούς μπορούν να μας δημιουργήσουν. Αλλά προβληματισμός και βλακεία νομίζω ότι είναι οξύμωρο σχήμα. Άρα επιλέγω την βλακεία γιατί με προστατεύει από τα χειρότερα. Κάπως έτσι ξοδεύω το υπόλοιπο της ζωής μου σαν τρισευτυχισμένος βλάκας.
Να είστε καλά μέχρι νεωτέρας,
Χ.