Κάποια στιγμή ο άνθρωπος δεν είχε τί να κάνει και ανακάλυψε την δημοσιογραφία, η οποία μάλλον θα επικουρούσε την ενημέρωση, ή και ακόμη στην εποχή του καταναλωτισμού που ζούμε, μπορεί να ανακαλύφθηκε για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ή ακόμα καλύτερα μπορεί να καταστεί και αντιπροσωπευτικό όργανο προπαγάνδας.
Εκ των πράγματων η τελευταία εκδοχή μάλλον είναι η πιο ουσιώδης και ίσως διαμορφώνει κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις, που πολλές φορές μπορεί να παγιωθούν στον κοινωνικό ιστό με μόνιμες εθνικές βλάβες. Όπως όμως και να έχει το πράγμα είναι μια κατά την γνώμη μου νοσηρή κατάσταση που κάτι φορές αισθάνομαι ότι με την συμπεριφορά της μου διαταράσσει την ψυχολογία μου με κάτι λέξεις, λες και δέχτηκα ηλεκτρική εκκένωση στο νευρικό μου σύστημα.
Και οι δημοσιοκάφροι όντως γνώστες του φραστικού οικοδομήματος παίρνουν κάποιες λέξεις και τις χρησιμοποιούν με τέτοιο σαδισμό σαν πόρνες, λες και αυτές έχουν διαπράξει το προπατορικό αμάρτημα (εννοιολογικά). Η δημοσιοκαφρίλα αν σεβόταν το λειτούργημα της, θεωρώ ότι κάποιες λέξεις θα τις χρησιμοποιούσε με πιο σεβασμό τουλάχιστον να τις προστατεύσει από διασυρμό.
Λόγου χάριν η λέξη <<Πρωθυπουργός>>. Πρέπει να χρησιμοποιείται με τον μέγιστο σεβασμό και μάλιστα σε άτομα που όταν ενδυθούν τον τίτλο αυτόν τουλάχιστον αν δεν τον υπηρετούν στοιχειωδώς ή επαρκώς ας τον γελοιοποιήσουν... (είναι και αυτό ένα προσόν κάποιων ατόμων). Αν όμως αναγορεύεις κάποιον πρωθυπουργό που η μόνη του η ικανότητα είναι η παντελής ανικανότητα για τα πάντα, είναι σαν να θες να τιμωρήσεις την λέξη στην εσχάτη των ποινών. Την ίδια όμως στιγμή, σε άλλους λαούς αυτός ο τίτλος προσδίδει μεγαλοπρέπεια και κάλλος, και ταυτιζόμενος με εγνωσμένης αξίας πρόσωπα, π.χ. Τζώρτσιλ, Ντέ Γκόλ, όχι μόνο σου φτιάχνει την διάθεση αλλά σε προτρέπει να προσδοκάς και καλύτερες μέρες, ενώ διαφορετικά, απλώς μια στάση πριν το Δρομοκαΐτειο.
Άσε που η ανεξέλεγκτη χρήση τέτοιων λέξεων δημιουργεί και παράπλευρους συσχετισμούς και με άλλες συγγενικές λέξεις (εννοιολογικά). Και τις κάνει και αυτές ευτελούς αξίας. Όπως υπουργός, βουλευτής, περιφερειάρχης δήμαρχος, και πάει λέγοντας. Συμπεραίνεται λοιπόν απ’ ότι καταλαβαίνετε ότι το κακό που δημιουργείται από την κακοποίηση, είναι πολυπλόκαμο και κακό σαν παράδειγμα για πλήθος άλλων λέξεων.
Γι’ αυτό εγώ θα συμβούλευα τους δημοσιοκάφρους αφ’ ενός και τους ταλαίπωρους πολίτες αποδέκτες, όταν χρησιμοποιούν την γλώσσα μας αυτή που έχουμε, να την προστατεύουμε και να την περιβάλλουμε με τον προσήκοντα σεβασμό για να μπορεί και αυτή να αναπνέει σε πολιτισμένο περιβάλλον. Και εμείς να την απολαμβάνουμε σαν πολιτισμένα οντά και όχι σαν αβοριτζίνες. Αν υπερβάλω εγώ για πείτε μου εσείς: η λέξη Πρωθυπουργός μπορεί να σταθεί στην κεφαλή του πιτσιρικά, αυτού του ανεκδιήγητου Τσίπρα; Εγώ έχω την εντύπωση η λέξη καντηλανάφτης θα του πήγαινε γάντι, άσε που θα του άρεσε καλύτερα γιατί δεν έχει σκοτούρες.
Άρα, υπάρχουν λέξεις να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά για κάποια πράγματα. Αυτός αντιθέτως θα ημπορούσε να αποδώσει τα μέγιστα ως καθηγητής φιλολογίας ψεύδους και πάντα συνοδευμένα με την ανάλογη μεγαλοπρέπεια ύφος. Κάποιος προσγειωμένος πολίτης θα μονολογούσε απογοητευμένος: Τώρα μας φώτισες!!!
Χ.
* * *
