Πιστεύω ότι η καλύτερη παρέα είναι, ο νοσταλγός, η νοσταλγία, οι αναπολήσεις οι περιπλανήσεις κι οι αναμνήσεις μέσα στα παιχνίδια που σου σκαρώνει και σου επιτρέπει ο χρόνος, πάντα με την άνεση να τον διαχειρίζεσαι όπως εσύ νομίζεις. Έτσι και εγώ αποφάσισα να παίξω μαζί του το παιχνίδι των αναζητήσεων προς όλες τις κατευθύνσεις. Ξαφνικά λοιπόν μέσα στην ομίχλη του χθες έψαξα να βρω κάποιες αρχέγονες αξίες και ανθρωπινά επιτεύγματα του τα οποία μάλλον δεν κατάφερε ο πανδαμάτωρ χρόνος να εξαφανίσει με την μανία που τον κατατρέχει για εξαφανισμό των πάντων.
Ήταν λοιπόν μια φορά στο σύμπαν ένας πλανήτης που τον έλεγαν Γη! Αυτός λοιπόν
αν ανατρέξουμε λίγο στην Βίβλο παρακάμπτοντας προγενέστερα χρόνια προήλθε η γένεσης
με τα όσα υιοθετούμε περί αυτής. Δεν ξέρω πόσο διαφορετική ήταν τότε η όψη της
Γης, αλλά αν μη τι άλλο, είχε στεριές και θάλασσες, ποτάμια, λίμνες λιβάδια σπηλιές
και όρη και άγρια βουνά. Ίσως είχε και άγριους ανθρώπους και γιατί όχι; κάπως έτσι
πρέπει να ήταν στα πρώιμα στάδια του πολιτισμού της, αν μπορούμε να τον πούμε πολιτισμό
αυτό το πράγμα.
Φυσικώ τω λόγω λοιπόν αν δεχτούμε
την εξελικτική πορεία των πραγμάτων η κατάσταση αυτή δεν μπορούσε να παραμείνει
στάσιμος. Έπρεπε να αρχίσει η πορεία προς βελτίωση όλων γενικά των πραγμάτων φυσικών,
και ζωϊκών. Άρχισε λοιπόν αυτό το αξιοθαύμαστο κατά μια έννοια και αξιοθρήνητο κατά
μια άλλη πλάσμα που λέγεται άνθρωπος να προσαρμόζει τον τρόπο ζωής του πάντα κάτω
από τις καιρικές και βιοτικές ανάγκες του και παράλληλα να σκέπτεται και πέρα από
τα απαραίτητα και πως θα εξωραΐσει και τις εσωτερικές του ανάγκες που μάλλον είχαν
για αυτόν μια αλλού είδους ενεργειακή δύναμη.
Τώρα εδώ υπάρχει ένα ερώτημα. Ήταν ο τόπος που προκαλούσε το είναι του, είναι τo D.N.A του, είναι το πεπρωμένο του δεν ξέρω. Ξέρω όμως αν είναι αλήθεια αυτό ότι προϋπήρχε συμπαντική πανσπερμία των Ελλήνων σε όλο τον πλανήτη. Τώρα τι έγινε και περιοριστήκαμε στην μικρή αυτή χερσόνησο δεν γνωρίζω. Εδώ αφανίστηκαν φυλές και φυλές, ακόμα και δεινόσαυροι. Και δεν μάθαμε ποτέ τις αίτιες παρά μόνο υποθέσεις. Το άξιο απορίας όμως είναι ότι: Εντάξει άρχισε να εξελίσσεται ο άνθρωπος, αλλά αυτός (Ο Έλληνας) ξεπέρασε σε πολλά πράγματα ακόμη και αυτό τον ίδιο τον εαυτό του. Τα επιτεύγματα του ακόμη άγνωστα παρά τον πόλεμο που του γίνεται από παντού. Λίγο να κάνει έτσι και μόνο με τα νύχια του να σκάψει την Γη, θα τους δίνει πολιτισμό για τα χίλια επόμενα χρόνια.
Όσο
για γνώσεις, άστο μην το κουράζεις, μόνο από την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας,
τον περίφημο φάρο. Τα εχθρικά χαμάμ έκαιγαν βιβλία για να ζεσταίνουν το νερό
για έξη μήνες και πλέον και τελειωμό δεν είχαν. Τώρα πόσα εκλάπησαν και κατεστράφησαν,
ουκ έστιν αριθμός.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αγάλματα, περγαμηνές, πάπυροι επιτύμβιες στήλες, επιγράμματα, και ένα σωρό τραγωδίες κωμωδίες και άλλα πολιτιστικά δρώμενα, αθλητικά και ό,τι άλλο μπορεί να διανοηθεί ο ανθρώπινος νους, τότε που οι άλλοι άνθρωποι έτρωγαν με τα χέρια ακόμη. Αλλά εν πάση περιπτώσει αυτά είναι διεθνώς πανθομολογούμενα και μας είναι γνωστά. Το περίεργο όμως είναι γιατί τόση πρώιμη πρόοδος την στιγμή που οι άλλοι δεν γνώριζαν ανάγνωση και γραφή.
Και για να μην ευλογούμε μόνο τα γένια
μας, ας έρθουμε στο άλλο περίεργο. Πως μετά από το τόσο απόγειο του πνεύματος
των γραμμάτων και των τεχνών εμείς που είχαμε τον φάρο με το φως των γνώσεων καταντήσαμε
να κρατάμε λυχνάρι για να μην σκοντάψουμε και πέσουμε από την στραβωμάρα μας
και τρομάρα μας;
Αν αναλογιστεί κάνεις ότι χωρίς δασκάλους και επόπτες από το μηδέν κάναμε όλα
αυτά τα κατορθώματα, δεν είναι λιγάκι άξιον απορίας με τέτοια παντογνωσία να γυρίσουμε
πολύ πιο πίσω από εκεί που ξεκινήσαμε: μήπως μας έφαγε η ραστώνη; Δεν ξέρω άλλα
νομίζω το θέμα χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Το λυχνάρι καθόλου δεν μας πάει
και επ' ουδενί λόγω μας αντιπροσωπεύει. Νομίζω; Τον Φάρο της γνώσης τον έβλεπαν
όλοι ακόμα και στην Εσπερία και μας αναγνώριζαν την ανωτερότητα. Ενώ τώρα το λυχνάρι
δεν το βλέπει ούτε η μάννα μας. Κάτι πρέπει να γίνει, μάλλον να σηκώσουμε γενικούς.
Άντε να σας δω. Την αιτία προδήλως την ξέρω. Ασχοληθείτε και λίγο με το διάβασμα.
Βοηθάει.
X.