Κατά Ηράκλειτο <<τα πάντα ρει>> τώρα αν αυτό κάποια στιγμή μας ξενίζει και μας τρομάζει όλους, άλλους λίγο άλλους πολύ, δυστυχώς είναι μοιραίο κακό αναπόφευκτο. Φανταστείτε όμως αν αυτό δεν συνέβαινε πως θα μπορούσαμε κάποτε να απαλλαγούμε από τα δεινά που εκ φύσεως μας συσσωρεύει η ζωή και κάποιες φορές με την αρωγή των ανθρώπων. Στο θέμα του σήμερα και του τώρα μιλάμε για την πολιτική σαπίλα που βεβαίως δεν είναι θέμα σημερινό, είναι χρόνιο εγώ θα έλεγα και χθόνιο ίσως και Κρόνιο. Αλλά τώρα το ζούμε εμείς άρα τώρα μας απασχολεί. Η εκάστοτε πολιτική σαπίλα θα μπορούσε εξευγενισμένα να παρουσιαστεί σαν υποπροϊόν και σαν απόβλητο μιας αλυσίδας πολιτικών δραστηριοτήτων με την σύμφωνη γνώμη και ανοχή του νόμου. Λογικό μου ακούγεται, πλήν όμως δεν προϋποθέτει ευρυθμία και ευταξία μεταξύ των ανθρώπων και ισονομία, τουλάχιστον που απαιτείται ως έλασσον συστατικό μιας δημοκρατικής διαχείρισης μιας χώρας. Άλλωστε τα πράγματα βαίνουν ομαλά εξελισσόμενα προς την φυσική τους ροπή που είναι εξελικτικά η φθίνουσα πορεία προς εξαγνισμό της πραγματικότητας. Ρίξτε μια ματιά να δείτε τα πολιτικά κόμματα πως κατάντησαν πολιτικά αποκόμματα. Αυτό λέει πολλά.
Τώρα είναι στον επιθανάτιο
ρόγχο και βαίνουν ομαλώς εκτός απροόπτου στην λύτρωση του εαυτού τους από τις αμαρτίες
μιας ζωής. Επί τέλους. Έτσι που τα γράφω μου έρχεται να θαυμάσω τον εαυτό μου.
Και ξέρω το γιατί. Γιατί στα χαρτιά όλα βγαίνουν μια χαρά, στην πράξη όμως τι γίνεται;
εκεί είναι που αρχίζουν τα δύσκολα και τα ακατάληπτα. Βασική δομή της ανωμαλίας
είναι απ’ ότι αποφαίνεται πρωτίστως το οικονομικό, είναι ταυτόχρονα γάγγραινα
και σαράκι. Το μεν σαράκι για τα άψυχα και η γάγγραινα για τα έμψυχα. Ο συνδυασμός
αυτών των δυο είναι το τέλειο κοκτέιλ για την κατεδάφιση και ανατίναξη του οικοδομήματος
της ανύπαρκτης κατ' ουσίαν δημοκρατίας.
Αλλά δυστυχώς για εμάς υπάρχει
και εάν επιπλέον ντεζαβαντάζ της σαπίλας. Όπου δεν βρίσκει υποστήριξη και αρωγή
δημιουργείται από μόνη της, αυτοφυής που λέμε και έτσι λειτουργεί και πιο αποτελεσματικά
χωρίς ελέγχους και περιοριστικούς όρους. Όπως όμως λέει και ο λαός την προδοσία
πολλοί αγάπησαν τον προδότη ουδείς.
Η σαπίλα λοιπόν ως υποπροϊόν
προδοσίας κατά μια έννοια είναι καλή γιατί αντιστρόφως ανάλογα μας καταδεικνύει
τον προδότη, το κάθε βρωμερό πολιτικό λαμόγιο, οπότε πλέον έγκειται στα ηθικά αποθέματα
που διαθέτουμε ως λαός, αν διαθέτουμε, προκειμένου να απαλλαγούμε από την μιαρότητα
που μας έχει γίνει τρόπος ζωής από προηγούμενες αρρωστημένες καταστάσεις. Τώρα;
θα αναρωτηθεί κανείς. Τόσα χρόνια μας βγήκε η ψυχή να συνηθίσουμε την σαπίλα, είναι
εύκολο τώρα να αποβάλλουμε τέτοιες χρόνιες συνήθειες; θα έλεγα όχι βέβαια. Αλλά
το ενθαρρυντικό και το παρήγορο είναι ότι τον επιθανάτιο ρόγχο αυτής της καταστάσεως
δεν τον δημιουργούμε εμείς με τις ικανότητες μας, αλλά τα ίδια τα πράγματα που
τα έφτασε ως εδώ η περιβόητη σαπίλα που χρόνια ολάκερα προσπαθούσε για να μας δώσει
να καταλάβουμε τι μ...... είμαστε κι έτσι άλλοι έχουν αναλάβει το έργο της μετάβασης
από την ανωμαλία στην ομαλότητα. Άλλωστε ο επιθανάτιος ρόγχος είναι ούτως ή άλλως
το αποτέλεσμα κάποιου τέλους και κατά συνέπεια κάποιας καινούριας αρχής. Έτσι διατείνεται
ο παππούς Ηράκλειτος. Άλλη φορά πιο χαρούμενα μαντάτα.