<<Πάνε ἡμέρες>> ἐκ τῆς σταυρώσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐθνικισμοῦ, κατὰ ἐφιμισμόν:
<<καταδικαστικῆς ἀποφάσεως τῆς Χρυσῆς Αὐγὴς>> καὶ συνάμα νίκης τῆς
κίβδηλου δημοκρατίας. Τῆς <<ἀστικῆς>> ἣ <<κοινοβουλευτικῆς>>,
πανοῦργο ἐφεύρημα περὶ τῆς μεγίστης τυραννίας τῶν Λαῶν -τὲ δεῖ τοῦ Ἑλληνικοῦ.
Ἐφεύρημα
τῶν πιὸ ἐρεβικῶν ἐτῶν, φωτισμένων ἐξ ἑνὸς ἠμίφωτος -αὐτοῦ τοῦ ἐξ <<διαφωτισμοῦ>>-, τότε ὅπου οἱ ἀστοὶ
κανίβαλοι παρά τοῦς σωματεμπόρους καὶ τὶς πόρνες τοῦ παριζιάνικου ὑπονόμου-ὑποκόσμου,
τεμάχισαν 300.000 ἀνθρώπινες ὑπάρξεις, μαζὶ τους καί ἕναν καλοκάγαθο Βασιλέα
-βαπτιζομένο ἐν τῇ ἀστικῇ δημοκρατικὴ <<κολυμβήθρα τοῦ Σιλωὰμ>> σὲ τέρας-, εἴς τὸ ὄνομα
τῆς <<ἀστικῆς δημοκρατίας>>.
Κλασικὴ
τακτική τους, ἡ κατατρομοκράτησις ὅσων ἐστέκοντο ἐμπόδια καὶ δὲν ὑποτάσσοντο -ἐν εἴδει
φοβισμένης θεραπαίνιδος-, στὶς ἄρρυθμες ζουγκλικές κραυγές τους. Τότε μὲ
Ροβιεσπιέρους καὶ γκιλοτίνες, σήμερα μὲ Χρυσοχοΐδηδες, ἀριστεριστὲς καὶ ματατζῆδες!
Ὅμως
παρά τὴν τρομοκρατία -ἐν εἴδει τρομολαγνία τους-, κάποια Ἑλληνόπουλα ἀγωνίζοντο
μετὰ ἀρετῆς καὶ τόλμης ὑπέρ τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς καὶ φυσικῶς ποτὲ να μὴν ξεχνοῦμε
πὼς δύο Ἑλληνόπουλα ὅπου ἀψηφόντας τῶν τρόμο τους, κειτόνταν ματωμένα στοὺς δρόμους
τῆς Λεοφόρου Ἠρακλείου, θνήσκοντα ὑπέρ Πατρίδος ὑπὸ τοῦ Ἐρυθροῦ Λαβάρου τῆς
Λαϊκῆς Ἐθνικιστικῆς Πίστεως μας.
Ψηλᾶ οἱ Σημαῖες,
Μιὰ μέρα στὸ Μνήμα τους θὰ ὑπάρχει τιμητικό, στρατιωτικὸ ἄγημα
Μάξιμος Ἰωαννίδης