το Αέναο Πύρ της Ελληνικής Φυλής.
Οι προεργασίες εξεκίνησαν νωρίς την πρωία. Ομάς Συναγωνιστών κατέλαβε τον αποφασισθέντα-ανακοινωθέντα χώρο, ασφαλίζοντας των εκ των διαφόρων κοινωνικών εκζεμάτων της ανθελληνικής χωματερής, όπου επί ημερών απειλούν περί της προθέσεως των να ακυρώσουν την εκδήλωση μας. Μόνο η παρουσία μας αρκεί δια την ασφάλεια του χώρου. Πως να συγκριθούν μαζί μας αυτά τα κατακάθια -γεννήματα θρέμματα μια αρρωστημένης ουμανιστικής κοινωνίας-, έκφυλοι, μιγάδες, κίναιδοι, <<χαμένα κορμιά>> κοινώς όπως θα έλεγε ο Λαός μας.
<<Χαμένα κορμιά>>.
Κατά το ήμισυ της ημέρας, οι Συναγωνιστές πλήθυναν. Πλέον είμεθα ανίκητοι, ο χώρος είναι ασφαλείς, είναι Ελληνικός, είναι δικός μας! Ταυτοχρόνως, μιας και το θέμα της ασφαλείας θεωρείται κατοχυρωμένο είναι ευκαιρία δια συντόμου αναπαύσεως. Καφές, ένα μικρό πρόγευμα, τσιγάρο για τους καπνίζοντες και ταυτοχρόνως συζητήσεις με φιλική διάθεσις καθώς είμεθα φίλοι αναμεταξύ μας. Όμως η φιλία -ως εκφυλισμένη έννοια ως κατάντησε σήμερα- δεν είναι αρκετή δια να περιγραφεί δια μέσω αυτής η σχέσις αναμεταξύ μας. Και για αυτό είμεθα Συναγωνιστές, μαχητές της ιδέας και όχι φίλοι, όπου ευρέθησαν απλώς για να περάσουν χασομερώντας τον χρόνο τους. Όχι, η φθίνουσα ζωή μας είναι πολύ μικρά για χασομέρια. Ευρεθήκαμε εδώ περί κάτι ανωτέρου, περί κάτι του υπερβατικού, υπέρ άνω της στείρας και μίζερης στυγνής καθημερινότητος του συνηθισμένου <<καθώς πρέπει>> τύπου ανθρώπου. Αυτού του τύπου του: <<εμπόρου-αστού>>, του φωτισμένου εκ του ημίφωτος των διαφόρων πεφωτισμένων διαφωτιστών -του αισχρότερου και αχρηστότερου ανθρωπίνου είδους όπου εγέννησε ποτέ η Ιστορία!
Η Ώρα όμως ζυγώνει, ήλθε η ώρα ίνα να τιμηθούν οι Νεκροί των Ελλήνων! Το σκότος περικάλυψε την πόλη των Αθηνών, όπως το πνευματικό σκότος του ουμανισμού την έχει περικαλύψει εδώ και καιρό, καταδικάζοντας τη Φυλετική ηρωική κοσμοαντίληψη ως κάτι το ξεπερασμένο. Μόνο που το αποψινό σκότος θα επιφέρει κάτι το εντελώς διαφορετικό, ακατανόητο για τον <<έμπορο-αστό>> όπου εμμένοντας στη δική του στενόμυαλη ωφελιμιστική αντίληψη, αδυνατεί να συνειδητοποιήσει πως δύναται χιλιάδες Ελληνόπουλα να ευρέθηκαν απόψε εν μέσω δριμέος ψύχους και χωρίς κανένα υλικό αντάλλαγμα. Ψιλά γράμματα για τον <<έμπορο-αστό>>, όπου φοβισμένος από αυτή τη σύναξη Ελλήνων αναπτύσσει ταχύτητα και χάνετε γρήγορα-γρήγορα προς τη χαβούζα των Αθηνών. Μια χαβούζα του πολυπολιτισμού -των διαφόρων πιστών του αλλάχ και συνάμα κεφαλοαποκοκτών, χειροκοπτών, βομβιστών, βιαστών, δολοφόνων-, των ομοφυλοφίλων, των παιδοφίλων, των αμφιφυλόφιλων, των χαμένων κορμιών όπου φωνασκούν ως σαν κανίβαλοι της ζούγκλας: <<να καεί η Σημαία!>>. Εκεί ταιριάζει καλύτερα ο <<έμπορος- αστός>>, πως να κατανοήσει άλλωστε αυτούς όπου θέλουν να πεθάνουν για αυτήν;
Το αποψινό σκότος όμως θα διαφέρει σφόδρα. Θα επιφέρει τη Νύχτα Των Ηρώων!
Οι πρώτες ομιλίες εξεκίνησαν. Έγιναν ιστορικές περιγραφές των γεγονότων, το χρονικό δηλαδή των θυσιών και κατορθωμάτων των Ηρώων, προδομένων συνάμα όχι απλώς εκ ενός κράτους -του κατά επίφαση Ελληνικού- αλλά εξ ολοκλήρου προδομένοι εκ ενός κόσμου ολόκληρου, του κόσμου του <<εμπόρου-αστού>>. Χειροκροτήματα δια τα κατορθώματα των Ηρώων, μα και συνάμα κατάρες για τους προδότες. Τους κρατικούς προδότες -τους διαφόρους οσφυοκάμπτες, τους μεταφορείς βλεννογόνων ουσιών σε υποδήματα νεοχαλίφιδων, τους προσκυνητές του παγκοσμίου εξουσιαστικού μωλώχ και συνάμα θυσιαστών έναντι και επί αυτού καθημερινώς της ελευθερίας μας, μα και της ιδίας μας της Πατρίδος- αλλά και τους καθημερινούς προδότες όπου ζουν ανάμεσα μας, τους διαφόρους δηλαδή κακομοίρηδες <<εμπόρους-αστούς>>.
Έφτασε όμως η πρώτη μεγάλη ώρα όπου μετά Χριστιανικής καρτερίας αναμέναμε, η ώρα της αναβάσεως επί του βήματος του Ηγέτου. <<Ο Ηγήτωρ μας είναι η γέφυρα μας>> όπως λέγανε κάποτε οι λαοί της Σκανδιναβίας προτού εκφυλισθούν και αυτοί από το πνεύμα του ουμανισμού. Ο Ηγήτωρ μας είναι αυτούς όπου θα μας οδηγήσει επί της επίγειας Νίκης έναντι των δόλιων και σατανικών εχθρών μας, αλλά είναι και αυτός όπου θα μας μεταβιβάσει στο υπερβατικό -εξού είναι η γέφυρα μας. Στην προκειμένη περίπτωση το υπερβατικό είναι η διαίσθησις, η μνήμη και η τιμή των Ηρώων!
<<Ο Ηγήτωρ μας είναι η γέφυρα μας>>.
Με λόγο όπου μιλά απευθείας στη Φυλετική μας Ψυχή ο Ηγήτωρ μας γεμίζει με αβυσσαλέο μίσος για τους τυράννους της Πατρίδος μας, είτε είναι ενδεδυμένοι δια ερυθρών καπέλων γελωτοποιών, είτε γαλάζιων, είτε ροζ, είτε οιασδήποτε χρωματικής αποχρώσεως και παρά-απαχρώσεως του μεγάλου ορατού φάσματος της κοινοβουλευτικής κοπριτίας, είναι το ίδιο ανθέλληνες -και λογικό καθώς πολλοί εκ αυτών δεν είναι Ελληνικής καταγωγής- και πρέπει να τους πολεμήσουμε. Αλλά και με καρτερία και αγωνιστικό παλμό για τον δύσκολο Εθνικό Αγώνα μας, καθώς ο Εθνικισμός απέχει πόρρω από μοιρολατρίες και παθητικότητες. Ο Εθνικισμός είναι επανάστασις, είναι συνεχίζουσα κίνησις, είναι η αιωνία νιότη όπως ακριβώς άλλωστε η Ελληνική Φυλή! Συνεχώς ακμάζουσα και ζώσα. Μακράν δηλαδή αντιθέτου εν συγκρίσεως του κόσμου του <<εμπόρου-αστού>>. Του κόσμου της παθητικότητος, της κακομοιριάς, της ακινησίας, του γήρατος και του θανάτου!
Η αιωνία νιότη του Εθνικισμού μακράν αντίθετη εκ του γήρατος της ουμανιστικής αντιλήψεως του <<εμπόρου-αστόυ>>.
Και έξαφνα εισακούσθη μια προσταγή: <<Εθνικός Ύμνος!>>. Και σε στάσις προσοχής όπως εμάθαμε στον Ένδοξο Ελληνικό Στρατό -καθώς για εμάς η θητεία δεν ήτο απλώς μια νομική υποχρέωσις αλλά μια υποχρέωσις προς την ίδια τη Φυλή: στους Νεκρούς Ήρωες όπου έχουμε χρέος να φανούμε αντάξιοι αυτών, στους ζώντες όπου έχουμε χρέος να τους υπερασπισθούμε, και στους αγέννητους όπου πρέπει να τους εξασφαλίσουμε τη μελλοντική τους ελευθερία. <<Από Τα Κόκκολα βγαλμένη των Ελλήνων Τα Ιερά>>, ένας τόσο μικρός στοίχος περιέχει εξ ολοκλήρου την Ιστορία, τους σκοπούς, την ίδια μας τη Φυλή. Και επί τόπου και δέυτερη προσταγή: <<Ύμνος Κινήματος!>>, και πάλι σε στάσις προσοχής όλοι οι Συναγωνιστές να ψάλλουμε τον Ύμνο μας. <<Τρανών Προγόνων ιχνηλάτες, Λαμπρών Αγωνιστών παιδιά>>, ποτέ ένας τόσο μικρός στοίχος δεν περιείχε εξ ολοκλήρου ολάκαιρες τις βλέψεις ενός κινήματος. Και τέλος ακούσθηκε μια τελευταία προσταγή <<Αθάνατοι!>> και δια μιας ομοβροντιάς ανθρωπίνων στομάτων, οι Συναγωνιστές επανέλαβαν και τραντάχτηκαν εκ βάθρων τα θεμέλια αυτής της σάπιας πόλεως των Αθηνών και συνάμα τρομοκράτησε τους δειλούς, τους απαίδευτους, τους ριψάσπιδες, τους διαφόρους <<εμπόρους αστούς>>!
<<Τρανών Προγόνων ιχνηλάτες>>.
Και επί τέλους έφθασε η δεύτερη ώρα όπου εξίσου δια Χριστιανικής καρτερίας αναμέναμε. Η ώρα της πορείας! Με Γαλανόλευκα και Eρυθρά Λάβαρα και τα δύο νωπά εκ του Αίματος των Ηρώων και των Αγωνιστών όπου έπεσαν υπερασπιζόμενοι αυτά. <<Να υπερασπίζω με Πίστιν και αφωσίωσιν, μέχρι της τελευταίας ρανίδος του Αίματος μου, τας Σημαίας>> όπως ορκίσθηκαν να πράξουν, και έτσι έπραξαν. Καθώς οι άνδρες τηρούν τους Όρκους τους -εν αντιθέσεως με τους <<αστούς-εμπόρους>>. Με δάδες, όπου συμβολίζουν δυο πράγματα: To αέναο πύρ της Ελληνικής Φυλής, της συνεχίσεως της Φυλής δηλαδή κατά μήκους και εν μέσω του ρού του χωροχρόνου, αλλά και τις Ψυχές των Νεκρών Ηρώων. Αλλά και τύμπανα, όπου με τους κρότους τους και τους ήχους των πολεμικών εμβατηρίων αντιπροσωπεύουν τον βηματισμό των Νεκρών, όπου την ιερά αυτή στιγμή ευρίσκονται ανάμεσα μας, επιστρέφουν και τρέμει η Γη.
Τρέμει καθώς τη στιγμή αυτή ανάμεσα μας ως ξανά αυτόνομες οντότητες ευρίσκονται οι Ήρωες της Φυλής μας. Ο Βασιλεύς Λεωνίδας, Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ΄, Ο Κολοκοτρώνης, Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ΙΒ΄, Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, Ο Γεώργιος Φουντούλης, Ο Εμμανουήλ Καπελώνης, Οι Σαλαμινομάχοι, Οι μαχητές του Ματζικέρτ, Οι μαχητές του Μανιακίου, Οι μακεδονομάχοι και πόσοι άλλοι γίγαντες του Ελληνισμού. Όλοι μαζί σαν μονάς, καθώς η Φυλή είναι μια, είναι ενιαία και δεν γιγνώσκει εκ φθαρτών ανθρωπίνων καταστάσεων όπως ο θάνατος, καθώς η φύσις της είναι υπερβατικού χαρακτήρος.
Η πορεία έφθασε στο τέλμα της, οι δάδες έσβησαν, τα τύμπανα σίγησαν, και οι Συναγωνιστές σιώπησαν. Ο χώρος όπου απελευθερώσαμε επέστρεψε στη σκλαβιά της προοιμίου καταστάσεως του: της σαπίλας, της βρωμιάς, της βαρεμάρας, της αποχαυνώσεως και της αποπνευματοσύνης -των στοιχείων δηλαδή του <<εμπόρου-αστού>>. Και οι νεκροί Ήρωες έφυγαν προς τα Ηλύσια Πεδία όπου ανήκουν. Όμως, ταυτοχρόνως οι Νεκροί ζουν μέσα στη Φυλετική Ψυχή μας. Μας καθοδηγούν, μας προστατεύουν τους έχουμε συνεχώς μαζί μας.
<<Το Αίμα είναι πνεύμα>> όπως είχε γράψει ο Φρειδερίκος Νίτσε, άρα η Φυλή είναι πνεύμα, και διαχέεται δια μέσω του Αίματος. Νεκροί, ζωντανοί, αγέννητοι όλοι είναι ένα στον Φυλετικό κόσμο, και συνδέονται δια μέσω του Αίματος -αφού η Φυλή έχει και πνευματική συνιστώσα-, του συνδετικού αυτού υπερβατικού κρίκου της Ελληνικής Φυλής. Απαραίτητη προϋπόθεσις για να νιώσει κάποιος αυτόν τον κόσμο, το Αίμα! όπου μεταβιβάζεται μόνο εκ του Θεϊκού στοιχείου στον άνθρωπο. Εξού και λέμε <<Έλλην δεν γίνεσαι γεννιέσαι>>.
Ζήτω Η Ελληνική Φυλή
Μάξιμος Ιωαννίδης